ภายในหอพักหญิง จงหลิงกับฟางจิ่นเซ่อนอนกลางวันไปแล้ว
ซูปั้นเซี่ยนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย ก้มตัวลงแล้วค่อย ๆ ลากถุงผ้าใบใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง
ในถุงมีชุดกางเกงโยคะสีเข้มกับเสื้อชั้นในกีฬา พับไว้อย่างเรียบร้อย
ขอบเสื้อผ้าขึ้นขุยจากการซักมานานแล้ว
เธอขยับตัวอย่างเบามือ กลัวว่าจะส่งเสียงรบกวนเพื่อนร่วมห้องจนตื่น
เธอหันข้าง หันหลังให้คนอื่น ๆ ในห้อง
เสื้อฮู้ดสีเทาตัวโคร่งจนมองไม่เห็นสัดส่วนถูกถอดออก
ข้างในกลับเป็นเสื้อสายเดี่ยวสีขาวที่มีรอยขาด
ความจริงจงหลิงยังหลับไม่สนิทดี เธอพลิกตัว หาว แล้วลุกขึ้นนั่ง
“ปั้นเซี่ย ไปทำงานพิเศษอีกแล้วเหรอ”
ซูปั้นเซี่ยรีบลนลานสวมเสื้อชั้นในกีฬาที่ขึ้นขุย หันไปยิ้มให้จงหลิงอย่างฝืน ๆ
“อืม บ่ายนี้มีคลาสช่วยสอนอยู่สองสามคาบที่สตูดิโอโยคะน่ะ”
ฟางจิ่นเซ่อเองก็ถูกเสียงพูดปลุกให้ตื่น เธอขยี้ตาแล้วโผล่หัวออกมาจากผ้าห่มครึ่งหนึ่ง
“โห ถ้าถามฉันนะ เธอหักโหมเกินไปแล้ว”
ฟางจิ่นเซ่อเกาะขอบเตียง ถอนหายใจอย่างเสียดายอยู่หลายส่วน
“เมื่อก่อนฐานะที่บ้านเธอก็ไม่เลวนี่นา แถมยังเล่นเปียโนเป็น เป่าขลุ่ยก็ได้”
ยิ่งพูด ฟางจิ่นเซ่อก็ยิ่งรู้สึกแทนเธอว่าไม่ยุติธรรม
“ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแท้ ๆ เฮงซวยคนนั้นติดพนันจนเอาทรัพย์สินทั้งบ้านไปผลาญหมด เธอก็คงได้เป็นคุณหนูไปแล้ว”
ซูปั้นเซี่ยกำหูหิ้วถุงผ้าใบเก่าไว้