หม่า ลิ่วหนีไปในคืนนั้น เช้าวันรุ่งขึ้นชุยเหลียนไม่กล้าออกไปไหน
เธอขังตัวเองอยู่ในห้อง ใส่กลอนประตู เอาท่อนไม้ค้ำไว้ แล้วก็กองอิฐสองกองไว้หลังประตู เสื้อของหลัวฮวาเธอยังใส่ ส่วนเสื้อเก่าของตัวเองที่ขาดจนดูไม่ได้นั้น เธอวางไว้ข้างเตาไฟ ตั้งใจว่าว่างแล้วจะซ่อม
หลัวฮวามาตั้งแต่เช้า ถือชามข้าวต้มข้าวโพดมาให้
“พี่ กินสิ” เธอยื่นชามมาให้
ชุยเหลียนรับมา กินไปสองคำ ข้าวต้มร้อนเกินไป เธอเป่าแล้วกินอีกคำ
“ขาพี่เป็นอะไร?” หลัวฮวานั่งลง ชี้ไปที่แผลที่ขาของชุยเหลียน เมื่อคืนตอนเตะถังผักดองแตก เศษถังบาดเข้าเป็นแผล เลือดแห้งแล้ว กลายเป็นสะเก็ดสีดำแดง
“ไม่เป็นไร” ชุยเหลียนพูด
หลัวฮวาไม่เชื่อ วิ่งออกไปเด็ดใบผักเบี้ยหูกบาสองสามใบ เอาเข้าปากเคี้ยวให้ละเอียด แล้วเอามาพอกที่แผลของชุยเหลียน ผักเบี้ยหูกบาเย็น ๆ แผลเจ็บจี๊ดนิดหนึ่ง แล้วก็ค่อย ๆ หายเจ็บ
ชุยเหลียนมองท่าทางจริงจังของหลัวฮวา ในใจรู้สึกอบอุ่นและจุกแน่นขึ้นมา
เมื่อพระอาทิตย์สูงขึ้น ประตูบ้านก็ถูกเตะเปิด
ไม่ใช่เคาะ แต่เตะ เตะครั้งเดียวกลอนประตูหักกลาง ท่อนไม้หักเป็นสองท่อน อิฐที่ชุยเหลียนกองไว้หลังประตูก็ร่วงกระจาย
พ่อตายืนอยู่ที่หน้าประตู หน้าดำเหมือนก้นหม้อ
หลัวฮวาตกใจ ซ่อนตัวอยู่หลังชุยเหลียน
“ออกไป” พ่อตาชี้ไปที่หลัวฮวา
หลัวฮวาไม่กล้าขยับ ชุยเหลียนจับมือเธอแล้วพูดว่า “หลัวฮวา กลับไปก่อนเถอะ”
หลัวฮวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เล็ดลอดผ่านพ่อตาออกไป ตอนออกจากประตู เธอเหลียวมองชุยเหลียนด้วยแววตาเป็นกังวล
พ่อตาปิดประตู เดินมาหาชุยเหลียน
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?”
ชุยเหลียนก้มหน้า “หม่า ลิ่ว...หม่า ลิ่วมันมา”
“ข้ารู้ว่าหม่า ลิ่วมันมา!” เสียงของพ่อตาจู่ ๆ ก็ดังขึ้น “ข้าถามว่า มันเข้าไปได้ยังไง? เจ้าไม่ลงกลอนประตูรึ?”
“ลงแล้ว” ชุยเหลียนพูด “มันจัดการตั้งแต่ตอนกลางวัน ทำให้กลอนประตูหลวม”
พ่อตามองชุยเหลียนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ตบหน้าเธอหนึ่งที
ชุยเหลียนถูกตบจนหน้าเบนไป หูอื้อ เธอยืนไม่มั่นคง ซบไปกับเตาไฟ หลังส่วนล่างกระแทกเข้ากับขอบหม้อ เจ็บจนต้องก้มตัวลง
“เจ้าเศษขยะไร้ค่า!” พ่อตาด่า “ข้าเลี้ยงเจ้าด้วยข้าวปลาเท่าไหร่ เจ้ายังเฝ้าประตูไม่ได้อีก หม่า ลิ่วหมานั่น วันไหนข้าจะจัดการมันให้สาสม!”
ชุยเหลียนเอามือกุมหน้า ไม่พูดอะไร
พ่อตาเดินวนไปมาในห้องสองรอบ แล้วจู่ ๆ ก็หยุด มองเสื้อที่ชุยเหลียนใส่อยู่ “เสื้อใคร?”
“ของหลัวฮวา” ชุยเหลียนพูด
พ่อตากระชากคอเสื้อขึ้นมา ดูด้านใน “มันไม่ได้ทำอะไรเจ้าใช่ไหม?”
ชุยเหลียนส่ายหน้า
พ่อตาไม่เชื่อ จึงยกเสื้อของเธอขึ้น ดูร่างกายเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุยเหลียนยืนนิ่งเหมือนท่อนไม้ ปล่อยให้เขาตรวจดู ดูเสร็จ พ่อตาถอยหลังหนึ่งก้าว สีหน้าดีขึ้นบ้าง
“พอแล้ว” เขาพูด “เรื่องหม่า ลิ่ว ข้าจะจัดการเอง เจ้าจำไว้ให้ขึ้นใจ เจ้าเป็นของข้า ใครจะแตะต้องเจ้าไม่ได้นอกจากข้า”
เขาหยิบเหรียญเงินสองสามเหรียญออกมาจากแขนเสื้อ โยนลงบนเตาไฟ “เอาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ซะ อย่าใส่ของเก่าของหลัวฮวาให้ขายหน้า”
ชุยเหลียนไม่ขยับ
พ่อตาเดินไปถึงหน้าประตู แล้วหันกลับมาพูดอีกครั้ง “คืนนี้ข้าจะมา เจ้าอย่าลงกลอนประตู”
ประตูถูกปิดเสียงดัง
ชุยเหลียนนั่งลง เก็บอิฐที่ร่วงกระจายทีละก้อน แล้วกองใหม่ไว้หลังประตู กลอนประตูหัก เธอจึงใช้เชือกผูกที่จับประตูกับวงกบ พอจะกันได้
แล้วเธอก็นั่งลงที่ธรณีประตู ลูบรอยฝ่ามือบนหน้า
เหรียญเงินบนเตาไฟส่องแสงแยงตาในแสงแดด เธอมองแวบหนึ่ง แล้วก็ไม่หยิบ
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา กระทบตัวเธอ เธอก้มลงมองเสื้อของหลัวฮวา — ผ้าหยาบสีเทาอมฟ้า ปลายแขนเสื้อหลุดลุ่ย รักแร้มีรอยปะ หลัวฮวาเตี้ยกว่าเธอครึ่งหัว เสื้อเธอใส่ จึงสั้นไปหนึ่งท่อน เผยให้เห็นข้อมือทั้งสองข้าง
เธอดึงข้อมือเข้าไปในแขนเสื้อ กอดเข่า ก้มหน้า ซบหน้าลงไป
เลยเที่ยง หลัวฮวาก็มาอีก ครั้งนี้ถือชามข้าวต้มผักป่า มีเส้นก๋วยเตี๋ยวปนอยู่สองสามเส้น
“พี่ กินสิ” หลัวฮวายื่นชามมา มองชุยเหลียนแล้วก็ชะงักไป “พี่ หน้าพี่เป็นอะไร?”
ชุยเหลียนรับชามมาก้มหน้ากินข้าวต้ม ไม่พูดอะไร
หลัวฮวานั่งลง เอียงคอมองหน้าพี่สาวของเธอ “ใครตาพี่? เป็นพ่อตารึเปล่า?”
ชุยเหลียนยังคงเงียบ
หลัวฮวาหน้าบึ้ง ลุกขึ้นยืน “ฉันจะไปหาเขา!”
“หลัวฮวา!” ชุยเหลียนดึงเธอไว้ “อย่าไป”
“เขามีสิทธิ์อะไรมาตีพี่?” ตาหลัวฮวาแดงขึ้น “พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”
ชุยเหลียนดึงหลัวฮวากลับมา ให้เธอนั่งลงข้าง ๆ ตัวเอง ทั้งสองคนนั่งเรียงกันที่ธรณีประตู แดดส่องที่เท้าอบอุ่น
“หลัวฮวา” ชุยเหลียนพูด “ฟังพี่นะ ต่อไปเจอพ่อตา ให้เลี่ยงไปทางอื่น อย่าไปแหย่เขา”
หลัวฮวาไม่ยอม ยื่นปากจนเหมือนจะแขวนขวดน้ำมันได้ แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้า เพราะชุยเหลียนสั่งให้ฟัง
ทั้งสองกินข้าวต้มเสร็จ หลัวฮวาเก็บชาม บอกว่าจะกลับไปทำข้าวให้แม่กิน แม่ของเธอป่วยนอนซมอยู่บนเตียงมาหลายปี กินดื่มเข้าออกต้องพึ่งหลัวฮวาคนเดียว
“พี่ คืนนี้ฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อน” หลัวฮวาพูดตอนเดินถึงหน้าประตู
ชุยเหลียนส่ายหน้า “คืนนี้อย่ามา”
“ทำไมล่ะ?”
“อย่ามาก็ถูกแล้ว” ชุยเหลียนไม่ได้อธิบาย
หลัวฮวาเอียงคอมอง เหมือนคิดอะไรได้ ปากก็ห่อ กลับไป
ชุยเหลียนมองแผ่นหลังที่เดินกะเผลกของเธอ ในใจรู้สึกไม่สบายใจ ขาของหลัวฮวาเป็นตอนเด็ก ๆ หกล้ม พ่อของเธอไม่มีเงินจ้างหมอ ขาจึงคด เดินจึงกะเผลก ชาวบ้านในหมู่บ้านเลยเรียกเธอว่า “สาวโง่” เหมือนกับว่าขาพิการ แล้วสมองก็ต้องไม่ปกติไปด้วย
แต่หลัวฮวาไม่ได้โง่ เธอสะอาดบริสุทธิ์กว่าคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านนี้
เมื่อพระอาทิตย์ตก ชุยเหลียนเปลี่ยนเป็นเสื้อเก่าของตัวเอง เธอนั่งอยู่ที่ขอบเตียง รอให้มืด
เธอรู้ว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น
เธอไม่ได้ลงกลอนประตู — กลอนหักแล้ว เชือกผูกไว้ ผลักก็เปิด
เมื่อพระจันทร์ขึ้น ประตูบ้านก็ถูกผลักเปิดจริง ๆ
เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในบ้าน ผ่านห้องโถง ไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องชั้นใน
พ่อตายืนอยู่ที่หน้าประตู แสงจันทร์ส่องกระทบแผ่นหลังของเขา หลังค่อม เหมือนหมาป่าแก่ตัวหนึ่ง
ชุยเหลียนหลับตา