เวินสือหนิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ปลูกดอกไม้”
“ปลูกดอกไม้หรือ? นั่นเป็นงานของบ่าวไพร่ต่างหาก” เวินซูเหยียนกล่าวอย่างดูแคลน
เวินสือหนิงไม่รู้ว่าน้องสาวร่วมสายเลือดคนนี้อยากได้ยินคำตอบเช่นไร
นางถามอย่างสงสัยว่า “แล้วเจ้าอยากให้ข้าทำสิ่งใดเป็น?”
เวินซูเหยียนเชิดหน้าพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ดีดพิณเป็นหรือไม่?”
เวินสือหนิงส่ายหน้า “ไม่เป็น”
“แต่งกลอนได้หรือไม่?”
“ไม่เป็น”
“วาดภาพเป็นหรือไม่?”
“ไม่เป็น”
“คัมภีร์สี่เล่ม ห้าคัมภีร์ และข้อกำหนดสตรี เจ้าคงพอรู้บ้างกระมัง?”
“ไม่เป็น”
“เพียะ!”
“เจ้าไม่เป็นอะไรสักอย่าง แล้วจะทำให้ตระกูลฟู่พอใจได้อย่างไร? จะมาแทนที่ข้าได้อย่างไร?”
ฝ่ามือของเวินซูเหยียนเจ็บแปลบ ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยโทสะ
เวินสือหนิงกุมแก้ม สีหน้าแข็งทื่อเล็กน้อย นางมองน้องสาวร่วมสายเลือดตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา
“ยังกล้าถลึงตาใส่ข้าอีกหรือ? คุกเข่าลง!”
เวินสือหนิงไม่คุกเข่า ทั้งยังไม่ขยับเขยื้อน
นางไม่ได้ถูกทุบตีมานานแล้ว ความน้อยเนื้อต่ำใจและความทรงจำอันแสนไกลถาโถมเข้ามาในห้วงคิด ราวกับสัตว์ร้ายอ้าปากกว้าง กลืนกินนางเข้าไป
หากเป็นตอนอยู่ที่เรือนไร่ หากมีผู้ใดรังแกนางเช่นนี้ นางคงต้องโผกอดแม่นมร่ำไห้อยู่นาน แล้วอ้อนให้พี่หญิงพาของอร่อยมาปลอบ ทั้งยังต้องให้ฉู่เยี่ยนจับนกตัวเล็กหรือส่งดอกไม้งามมาให้ นางจึงจะหยุดร้องไห้ได้
พวกเขาย่อมปลอบนางไปพลาง ด่าทอคนชั่วเหล่านั้นไปพลาง...
ทว่าบัดนี้ ไม่มีผู้ใดช่วยนางอีกแล้ว
เวินสือหนิงกล้ำกลืนน้ำตาลงไป ยืนหลังตรงแน่ว ดวงตาดื้อรั้น คำพูดแต่ละคำชัดถ้อยชัดคำและหนักแน่น
“ที่ข้าไม่รู้สิ่งเหล่านี้ เพราะไม่มีผู้ใดสอนข้า ตั้งแต่เล็กข้าก็ถูกทอดทิ้ง ส่งตัวไปอยู่ที่เรือนไร่ มิใช่เพราะข้าโง่เขลา มิใช่เพราะข้าเกียจคร้านไม่ยอมเรียน แต่เป็นเพราะข้าไม่มีโอกาส”
“ถึงข้าจะไม่รู้สิ่งเหล่านี้ แต่ข้าก็รู้ว่าในฐานะน้องสาวร่วมสายเลือด เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนข้า”
“เจ้า! ยังกล้าเถียงข้าอีกหรือ!”
เวินซูเหยียนถลึงตา ยกมือขึ้นหมายจะตบอีกครั้ง เซียงเฉ่าตาไว รีบดึงเวินสือหนิงให้ถอยหลัง ก่อนกัดฟันขวางอยู่เบื้องหน้า
“คะ...คุณหนูใหญ่โปรดระงับโทสะ ตระกูลฟู่จะส่งคนมาพรุ่งนี้ คุณหนูคงไม่อยากให้คุณหนูหนิงมีบาดแผลกระมังเจ้าคะ”
สาวใช้ที่ติดตามเวินซูเหยียนก็เอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบา “งานเลี้ยงครอบครัวกำหนดไว้วันพรุ่งนี้ ได้ยินว่าคุณชายรองฟู่ก็จะมาด้วยเจ้าค่ะ...”
ในที่สุดเวินซูเหยียนก็สงบลงบ้าง นางชี้หน้าเวินสือหนิงแล้วกล่าวว่า
“ไร้ประโยชน์! จำไว้ หากพรุ่งนี้เจ้าทำให้ตระกูลฟู่พอใจไม่ได้ ข้าจะจัดการเจ้าให้สาสม!”
เวินซูเหยียนจากไปพร้อมโทสะที่อัดแน่น เซียงเฉ่ารีบเข้าไปดึงมือเวินสือหนิงออก เพื่อตรวจดูบาดแผล
“คุณหนูเจ็บหรือไม่เจ้าคะ?”
ผิวของเวินสือหนิงขาวผ่องอยู่แล้ว อีกทั้งถูกกักขังมานานกว่าสิบปี ไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอก จึงดูซีดเซียวเจ็บป่วยยิ่งขึ้น ราวกับเพียงสายลมพัดและหยาดฝนโปรย นางก็อาจปลิดปลิวดับสูญ
ดวงตาคู่งามใสชุ่มชื้น ดูไร้เดียงสาจนชวนให้ปวดใจ
เซียงเฉ่ามองแก้มครึ่งซีกที่บวมขึ้นอย่างรวดเร็ว รู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าถูกตีเสียเอง น้ำตาพลันไหลพราก
“เห็นชัดๆ ว่าท่านต้องไปกระโดดลงบ่อไฟแทนคุณหนูใหญ่ เหตุใดนางจึงปฏิบัติต่อท่านเช่นนี้ได้?”
เวินสือหนิงเองก็ไม่เข้าใจ
แต่ฮูหยินเวินเข้าใจดี
พูดให้ชัด เวินซูเหยียนเพียงไม่ยินยอม
นั่นคือฟู่เวิ่นโจวเชียวนะ!
บุรุษหนุ่มผู้เคยมีชื่อเสียงเลื่องลือทั่วเมืองหลวง เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นและอนาคตอันไร้ขีดจำกัด คุณหนูจากตระกูลขุนนางในเมืองหลวงล้วนหวั่นไหวและใฝ่ฝันถึงเขา...
ศึกครั้งสุดท้ายที่ฟู่เวิ่นโจวกรำมา ยังยิ่งใหญ่เกรียงไกรจนไม่มีผู้ใดไม่รู้
ยามออกศึก ฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันเสด็จมาตีกลองส่งด้วยพระองค์เอง
ยามกลับมา ชาวเมืองทั้งเมืองต่างหลั่งน้ำตาต้อนรับ
แม้เขาจะบาดเจ็บ แต่ก็ยังคว้าชัยชนะมาได้
เขาใช้กำลังพลเพียงหลายหมื่นขับไล่ทัพใหญ่ของชาวเป่ยหมานสามแสนนาย ทั้งยังยึดเมืองกลับคืนมาได้สามแห่งติดต่อกัน
บทกวีที่เขาแต่ง ภาพวาดที่เขาวาด และตำรา ‘ธรรมชาติมนุษย์กับพิชัยสงคราม’ ที่เขาเขียนขึ้น ล้วนเป็นผลงานชั้นยอดที่บัณฑิตนับหมื่นต้องอ่านและศึกษาแม้กระทั่งทุกวันนี้
ผลงานการศึกและความสามารถเช่นนี้ มองไปทั้งอดีตและปัจจุบัน จะมีสักกี่คนเทียบเคียงได้?
หากฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันมีพระธิดาที่ถึงวัยอภิเษก หากไทเฮาไม่ทรงช่วยเหลือ ไหนเลยจะถึงคราวบุตรสาวเอกของจวนป๋อเจวี๋ยอันต่ำต้อย?
เวินซูเหยียนหาได้เพียงชอบฟู่เวิ่นโจวไม่ เขาคือความฝันทั้งหมดของหญิงสาวผู้กำลังแรกรุ่น นางทุ่มเทเตรียมการและพยายามไปมากเพียงใด มารดาย่อมรู้ดีที่สุด
แต่ชีวิตคนเรายืนยาวนัก จะมีผู้ใดจมอยู่ในความฝันได้ตลอดไปเล่า
ผู้เป็นมารดาย่อมรู้ใจบุตรสาวดีที่สุด
ดังนั้น เมื่อเวินซูเหยียนระบายโทสะเสร็จแล้ววิ่งไปร้องไห้กับนางด้วยความคับข้องใจ ฮูหยินเวินก็รู้สึกเพียงปวดใจและเสียดาย
เวินจื่อเซี่ยนก็อยู่ที่นั่นด้วย
คุณชายสามแห่งตระกูลเวิน ผู้สืบทอดตำแหน่งป๋อเจวี๋ยในอนาคต เคยเรียนสำนักศึกษาส่วนตัวเดียวกับฟู่เวิ่นโจว
หลังจากทั้งสองตระกูลเกี่ยวดองกัน เขากับฟู่เวิ่นโจวยิ่งสนิทสนมกัน ทั้งยิงธนู ขี่ม้า และหลักการประพฤติตน ล้วนเคยได้รับคำชี้แนะจากฟู่เวิ่นโจว
กล่าวได้ว่า ฟู่เวิ่นโจวคือวีรบุรุษในดวงใจของเขาตั้งแต่วัยเยาว์
แต่บัดนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
เวินจื่อเซี่ยนโกรธและไม่เข้าใจการตัดสินใจของตระกูลเวินอย่างยิ่ง
“พี่เวิ่นโจวเป็นคนดีถึงเพียงนั้น แล้วบุตรสาวที่ถูกทอดทิ้งซึ่งมาจากชนบทจะคู่ควรกับเขาได้อย่างไร?”
“อีกอย่าง พี่หญิงใหญ่ก็ชอบพี่เวิ่นโจวอยู่แท้ๆ เหตุใดถึงยอมแต่งให้ฉินอ๋องรองเป็นอนุภรรยา แต่กลับยอมตัดใจจากเขา? พี่รอคอยมาหลายปี ทุ่มเทพยายามตั้งมากมาย คนที่พี่ทำให้ผิดหวังมิใช่มีเพียงพี่เวิ่นโจว แต่ยังมีใจจริงของพี่เองด้วย วันนี้พี่ยกเขาให้ดาวหายนะคนนั้น ไม่กลัวว่าภายหน้าจะเสียใจหรือ? ไม่กลัวว่าเขาจะเกลียดและโทษพี่หรือ?”
ฮูหยินเวินถลึงตาใส่เขา “เจ้าจะไปรู้อะไร? หุบปาก!”
เวินซูเหยียนยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
แต่นางจะทำอะไรได้เล่า?
หากฟู่เวิ่นโจวยังมีโอกาสรอด และยังลุกขึ้นยืนได้ นางย่อมไม่มีวันยอมปล่อยมือ
หรือจะต้องให้นางเป็นม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย จึงจะเรียกว่ามีคุณธรรมต่อความรักหรือ?
หลายปีมานี้ นางทุ่มเทพยายามเพียงใดเพื่อให้คู่ควรกับเขา จะมีผู้ใดล่วงรู้บ้าง?
นางไม่ยินยอม!
แต่งให้ฟู่เวิ่นโจวแล้วต้องเป็นม่ายก็น่าเจ็บใจ ยกฟู่เวิ่นโจวให้คนไร้ประโยชน์คนนั้นยิ่งทำให้นางไม่ยินยอม
หัวใจจึงถูกทรมานจนไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร
เมื่อเวินซูเหยียนร้องไห้จนพอแล้ว ฮูหยินเวินจึงค่อยเอ่ยตำหนิด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“หากเจ้ารู้สึกอึดอัดใจนัก ด่าทอนางสักสองสามคำก็พอ เหตุใดต้องลงมือตีนางด้วย? เดิมทีก็ดูไม่เป็นที่เป็นทางอยู่แล้ว หากยังมีรอยแผลบนตัวอีก เจ้าจะให้ตระกูลฟู่มองและคิดเช่นไร?”
“อย่างไรเสีย สองตระกูลก็ผูกมิตรต่อกันมาหลายปี บิดาของเจ้ากับท่านโหวหนุ่มพบหน้ากันอยู่เป็นนิจ หากถึงขั้นแตกหักกันจริงๆ ก็น่าเสียดาย...”
“ท่านแม่!”
เวินซูเหยียนซบเข้าหาอ้อมอกนาง ร้องไห้โฮ “ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน ลูกเจ็บปวดเหลือเกิน ท่านแม่!”
หัวใจของฮูหยินเวินพลันบีบรัด
แม้เวินซูเหยียนจะมิใช่บุตรสาวแท้ๆ แต่นางก็เลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด และอยู่เคียงข้างนางผ่านช่วงเวลามืดมนที่สุด ความผูกพันระหว่างแม่ลูกนี้ลึกซึ้งยิ่งกว่าสายเลือดจากการตั้งครรภ์สิบเดือนเสียอีก
ฮูหยินเวินไม่อาจเอ่ยคำตำหนิอีก ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ
“ช่างเถิด ตีก็ตีไปแล้ว แม่นมหลิน เจ้านำยาทาไปให้คุณหนูหนิงทาสักหน่อย พรุ่งนี้ค่อยใช้แป้งกลบรอยเสีย”
อย่างไรเสียก็ไม่ได้หวังว่าตระกูลฟู่จะถูกใจนางอยู่แล้ว
เวินจื่อเซี่ยนลุกขึ้นอย่างเดือดดาล “ข้าจะไปเอง!”
เรือนข้าง
เวินจื่อเซี่ยนยืนอยู่ในลาน เรียกเวินสือหนิงออกมา
เขากวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า โครงหน้านับว่างดงาม สืบทอดข้อดีของบิดามารดามาไม่น้อย เพียงแต่ผอมบางเกินไป ราวกับต้นกกที่เอนไหวอยู่ท่ามกลางลมฝน
ส่วนสูงก็ไม่มากนัก ดูตัวเล็กกว่าเวินซูเหยียนเสียอีก คล้ายเด็กสาวผมเหลืองที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น
บนกายยังสวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ เส้นผมมัดไว้ด้วยผ้าฝ้ายชนิดเดียวกัน ทั่วทั้งร่างไร้เครื่องประดับประดับประดาสักชิ้น ยังดูด้อยกว่าบ่าวรับใช้เสียอีก ช่างมีสภาพยากจนข้นแค้น ไม่รู้ว่าจงใจทำตัวน่าสงสารให้ผู้ใดเห็นกันแน่