ปลายคืนเหน็บหนาวคือใจรักของเจ้า

(ชื่อเดิมของนิยาย «เจ้าและตะวันจันทรา» เรื่องราวชีวิตประจำวันในยุคโบราณ + เยียวยาบาดแผลให้กันและกัน + นางเอกผู้ดูอ่อนแอแต่ภายในเข้มแข็งและเติบโตขึ้น + พระเอกผู้เคยเป็นอัจฉริยะโดดเด่น แต่แม้ร่วงหล่นจากจุดสูงสุดก็ยังเปี่ยมด้วยเมตตาและคุณธรรม)

เวินสือหนิง ธิดาสายตรงแห่งตระกูลเวิน ถูกคำสาปที่กล่าวหาว่านางจะทำให้บิดามารดาและคนทั้งตระกูลประสบเคราะห์ กักขังไว้ในเรือนถึงสิบหกปี

ฟู่เวิ่นโจว บุตรชายคนรองแห่งตระกูลฟู่ มีชื่อเสียงตั้งแต่วัยเยาว์ ทว่าบาดเจ็บในสนามรบจนเดินเหินไม่สะดวก เพียงแวบเดียวก็เห็นอนาคตทั้งชีวิตของตน

เพราะสัญญาหมั้นหมายที่ถอนคืนไม่ได้ เวินสือหนิงจึงถูกพากลับเมืองหลวงเพื่อแต่งงานแทนผู้อื่น

น้องสาวต่างมารดากล่าวว่า «หญิงที่ถูกทอดทิ้งกับชายพิการ นับว่าเป็นคู่สวรรค์สร้าง»

บิดามารดาที่ให้กำเนิดแต่ไม่เคยเลี้ยงดูกล่าวว่า «ถ้าไม่ใช่เพราะถอนหมั้นไม่ได้ ต่อให้เจ้าเข้าไปเป็นบ่าวในตระกูลฟู่ก็ยังไม่คู่ควร!»

มีเพียงเขาผู้นั้นที่กล่าวว่า «เจ้าต้องรู้ไว้ว่า สิ่งที่ข้าสูญเสียไปไม่ใช่แค่ขา แต่ยังรวมถึงชีวิตนี้ด้วย หากเจ้าไม่เต็มใจแต่งก็ไม่ต้องฝืน ผลที่ตามมาข้าจะรับผิดชอบเอง»

เวินสือหนิงกระตุกแขนเสื้อเขาไว้ แล้วถามเพียงว่า «หากท่านตาย ข้าจะเป็นอิสระได้หรือไม่?»

เขาเงียบไปเนิ่นนาน «หากเจ้าแต่งงาน ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย»

แรกเริ่ม เวินสือหนิงทำไปเพราะไม่อาจขัดขืน ต่อมานางกลับปรารถนาเพียงให้เขามีอายุยืนยาว

แรกเริ่ม ฟู่เวิ่นโจวทำไปเพราะสงสารเห็นใจ ต่อมาเขากลับปรารถนาเพียงได้อยู่กับนางทุกเช้าค่ำ

ท่ามกลางโลกอันกว้างใหญ่ ข้ารักอยู่สามสิ่ง คือ ตะวัน จันทรา และเจ้า ตะวันคือยามเช้า จันทราคือยามเย็น ส่วนเจ้าคือทุกเช้าค่ำที่อยู่เคียงกัน