เวินหย่าทำเหมือนถูกฟ้าผ่าตรงกลาง ใบหน้าเปลี่ยนสีเข้าทันใด มองอู่เจ๋อด้วยความไม่เชื่อ "อู่เจ๋อ นายเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า? ตอนนายพูดก่อนหน้านี้ ฉันยังคิดว่านายพูดเล่น ที่แท้นายเอาจริง? นายมันโรคจิตหรือไง?"
อู่เจ๋อแสดงสีหน้าทุกข์ใจอย่างหนึ่งบนใบหน้า ก้าวไปข้างหน้าเบาๆ จับมือเวินหย่าไว้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "เธอคิดว่าฉันอยากทำแบบนี้หรือ? เธอเป็นภรรยาที่งามดั่งดอกไม้งามอย่างนี้ ฉันตามจีบเธอตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย ตามจีบมาตั้งหลายปี พวกเราแต่งงานกันมาหกเจ็ดปีแล้ว เธอยังไม่รู้หรือว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน? ปกติประคบประหงมยิ่งกว่าอะไร ฉันจะยอมยกให้คนอื่นได้ยังไง?"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดในแววตายิ่งทวีขึ้น "แต่สภาพตอนนี้ของฉัน ฉันรู้สึกว่ามันผิดกับเธอจริงๆ
อย่างไรพวกเราก็เคยเป็นสามีภรรยากัน ฉันสัมผัสได้ถึงความอดกลั้นของเธอ ครั้งหนึ่งตอนพลิกตู้หาของ ฉันบังเอิญไปเจออุปกรณ์การเรียนของเธอ ในคอมพิวเตอร์ที่บ้านก็เจอประวัติการเข้าชมเว็บไซต์การเรียนรู้
เห็นเธอทุกวันนี้ เห็นของพวกนั้นในตู้หัวเตียงของเธอ ใจฉันมันเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง ฉันเลยคิดวิธีนี้ขึ้นมาได้ ก็เพื่อให้เธอมีความสุขขึ้นมาบ้าง"
เวินหย่าออกแรงดึงมือตัวเองกลับมา น้ำเสียงพลุ่งพล่านพร้อมแฝงความอึดอัดใจ "ถ้านายเป็นโรคอะไร ก็รีบไปหาหมอ อย่ามาพูดจาเหลวไหลแบบนี้กับฉันนะ!"
เธอหยุดชั่วครู่ น้ำเสียงอ่อนลงบ้าง แล้วพูดต่อ "แล้วอีกอย่าง เขาเฉาสวี่นั่นเพิ่งอายุ 21 ยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย แถมยังมีแฟนแล้ว ส่วนฉันปีนี้อายุ 35 แล้ว แก่กว่าเขาตั้ง 14 ปี อย่ามาเอาแต่ใจตัวเองได้ไหม? เขาจะมามองฉันได้ยังไง?"