คำพูดยังไม่ทันขาดคำ
ปากกระบอกปืนเอสอาร์25ทั้งสามกระบอกก็พ่นเปลวไฟพร้อมกัน
“ฟิ้ว——”
“ปัง——!”
ฮิงาวะ อิตะอิเตะที่เดินรั้งท้ายรู้สึกเจ็บแปลบตรงแผ่นหลังอย่างแรง!
เกราะระดับ 5 ระเบิดเป็นควันสีขาวฟุ้ง ก่อนกระสุนนัดที่สองจะตามมาถึงแทบจะพร้อมกัน เจาะทะลุช่องว่างของเกราะอย่างแม่นยำ!
“อ๊าก——!!”
ขาทั้งสองข้างของฮิงาวะ อิตะอิเตะอ่อนยวบ ทรุดลงคุกเข่ากับพื้นทันที
“จบเห่แล้ว ยังไม่ได้กินยาแก้ปวด!!!”
ฮิงาวะ อิตะอิเตะสิ้นหวังในพริบตา ทำได้เพียงมองเพื่อนร่วมทีมที่เดินห่างออกไป ทั้งที่ตัวเองเดินกะเผลกตามไม่ทัน!
“ไม่!!! ไอ้บ้าเอ๊ย——!! นี่มันอะไรกัน?!”
เขาหมอบอยู่บนพื้นพร้อมคำราม มองหลอดเลือดของตัวเองลดฮวบอย่างรวดเร็วโดยทำอะไรไม่ได้ “ช่วยฉันด้วย! รีบมาช่วยฉันเร็ว! เสียงปืนมาจากไหนกัน?!”
ซาโต้ โคบายาชิกับมิจินะ จูโร่เองก็ถูกกระสุนที่จู่โจมกะทันหันเล่นงานจนตั้งตัวไม่ติด
ซาโต้ โคบายาชิโดนยิงเข้าที่ไหล่ ส่วนต้นขาของมิจินะ จูโร่ถูกกระสุนเฉี่ยว ทั้งคู่ไม่มีเวลาหันไปมองฮิงาวะ อิตะอิเตะด้วยซ้ำ สัญชาตญาณสั่งให้พุ่งไปหลังกำบังข้างหน้า
（ผู้ฟังที่กำลังฟังอย่างตื่นเต้น โปรดระวัง!）
“ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!!”
เสียงร้องคำรามอย่างสิ้นหวังของฮิงาวะ อิตะอิเตะยังคงก้องอยู่ในทางเดิน
แต่หลินเซียวไม่เปิดโอกาสให้เขาแม้แต่น้อย
กระสุนยิงซ้ำเข้าเป้าอย่างแม่นยำ
“ปัง——!”
หน้าจอของฮิงาวะ อิตะอิเตะมืดลง
【ผู้เข้าแข่งขันฮิงาวะ อิตะอิเตะจากซากุระ ถูกผู้เข้าแข่งขันหลินเซียวจากมังกรเซียนสังหาร】
ทันทีที่ประกาศทั่วโลกปรากฏ ห้องถ่ายทอดสดของมังกรเซียนก็แทบระเบิด
“???”
“เชี่ยเอ๊ย????”
“ฆ่าได้แล้วเหรอ?! ฆ่าจริง ๆ ด้วย?!”
“ที่แท้ปืนซุ่มยิงกึ่งอัตโนมัติต้องใช้แบบนี้เหรอ?! ถ้าเป็นปืนชนิดอื่นคงทำไม่ได้แน่!”
“ฮิงาวะ อิตะอิเตะ! ไอ้คนที่เยาะเย้ยเฉินโม่คนนั้น! โดนยิงนัดเดียวล้มเลยเหรอ?!”
“ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดจริง ๆ ก่อนหน้านี้ไม่น่าด่าพวกเขาเลย!”
“สามคนนี้มันเทพชัด ๆ! เทพจริง ๆ!”
กระแสความเห็นในช่องแชตพลิกกลับทันที
ภายในศูนย์บัญชาการ หลี่เหวยหมิงผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงบนเก้าอี้
เขาจ้องหน้าจอ ดวงตาหดเล็กลง
เด็กหนุ่มสามคนที่ก่อนหน้านี้เอาแต่ซื้อรูปหมู่ครอบครัว ซื้อกระสุนทอง และซื้อปืนซุ่มยิงกึ่งอัตโนมัติสามกระบอกจากหน้าจออุปกรณ์
กลับโค่นกำลังหลักของซากุระได้
นิ้วมือของหลี่เหวยหมิงสั่นเล็กน้อย
หรือว่า…
ทั้งสามคนนี้จะเป็นผู้กอบกู้มังกรเซียนจริง ๆ?!
แต่การต่อสู้ยังไม่จบ
หลังผ่านทางเชื่อมสอง ซาโต้ โคบายาชิกับมิจินะ จูโรก็พุ่งไปหลังกำบังแล้ว
ทั้งคู่หอบหายใจพลางสบตากัน ต่างเห็นความหวาดกลัวในแววตาของอีกฝ่าย
ฮิงาวะ อิตะอิเตะล้มไปแล้ว
พวกเขายังไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าศัตรูอยู่ตรงไหน!
หรือจะเป็นคนจากอิงเจียง? อย่างไรเสีย นอกจากคนของอิงเจียงแล้ว ก็ไม่มีใครทำได้ถึงขนาดนี้แน่!
แต่ไม่นานทั้งคู่ก็สังเกตเห็นข้อความแจ้งการสังหาร!
หลินเซียวจากมังกรเซียน?!
คนของมังกรเซียน!
ศูนย์บัญชาการไม่ได้บอกหรือไงว่า รอบนี้มังกรเซียนส่งตัวตลกมาสามคน ไม่ต้องไปสนใจ?!
แล้วตอนนี้จะบอกฉันว่าพวกนี้เป็นตัวตลกงั้นเหรอ?!
ศูนย์บัญชาการทำฉันพังแล้ว!!!
บนสะพานควบคุมกลาง
หลินเซียวมองเงาคนสองคนที่กำลังลนลาน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ออกคำสั่งทันที
“บุกกดดันเข้าไป”
คำพูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็ก้าวข้ามราวระเบียงไปแล้ว มือข้างเดียวคว้าสลิง ก่อนร่างทั้งร่างจะไถลไปตามสายเคเบิลสู่พื้นสะพานควบคุมกลางด้วยเสียงฟิ้ว
ขณะเดียวกัน จางเหวยกับโจวเจี๋ยก็โผล่ออกมาจากคนละฝั่งของประตูชั้นหนึ่งพร้อมกัน
การเคลื่อนไหวของทั้งสามลื่นไหลราวสายน้ำ ไม่มีการสื่อสารที่เกินจำเป็นแม้แต่น้อย
ทันทีที่หลินเซียวมาถึงพื้นสะพาน เขาก็มองไปทางพื้นทราย ไม่เห็นทีมของหัวหน้าใหญ่แม้แต่เงา
จากนั้นเขาก็มองไปทางหอพัก
ทีมที่หอพักไม่ได้เลือกเปิดทางเชื่อมหนึ่งแล้วเข้าเขตลอยตัวตั้งแต่แรก คงยังมัวแต่เพลิดเพลินอยู่ในหอพักกันสุดเหวี่ยง
หลินเซียวเดินหน้าต่อไปจนถึงกลางสะพานควบคุมกลาง แล้วเหลือบมองประตูเขตตะวันตก
ประตูอาคารตะวันตกใหญ่ก็ยังไม่เปิด
ข้อมูลเกือบทั้งแผนที่ถูกรวบรวมได้มากกว่าครึ่งแล้ว
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมต้องมีคนยืนเฝ้าชั้นสองของอาคารควบคุมกลางอยู่เสมอ
อาคารควบคุมกลางตั้งอยู่ทางตอนบนตรงกลางของแผนที่ฐานอวกาศ ทำให้มองเห็นได้กว้างและสังเกตสถานการณ์ได้เกือบทั้งแผนที่
ในเกมเดลต้า ข้อมูลสำคัญเป็นอันดับหนึ่งเสมอ ฝีมือยิงกับการรับรู้สถานการณ์ต้องหลีกทางให้
“ปลอดภัย ลองดูว่าคุมทางเดินลาดสีน้ำเงินได้ไหม ระวังทางเชื่อมสองด้วย” หลินเซียวรายงานตำแหน่งผ่านเสียงสื่อสารในทีม
“รับทราบ”
“เข้าใจแล้ว”
ชั่วพริบตา ทั้งสามก็จัดกำลังล้อมทางเชื่อมสองเอาไว้
ในห้องถ่ายทอดสดของมังกรเซียน ช่องแชตเดือดพล่านแล้ว
“ประสานงานกันแบบนี้… คนปกติเล่นได้จริงเหรอ?!”
“ฉันเล่นเกมนี้ เพื่อนร่วมทีมยังรายงานตำแหน่งไม่เป็นเลย สามคนนี้ตัวติดกันหรือไง?”
ด้านหลังทางเดินทางเชื่อมสอง
ซาโต้ โคบายาชิพิงกำบังพลางลนลานใช้ยา
สถานการณ์ของมิจินะ จูโร่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ต้นขาถูกกระสุนเฉี่ยวจนเดินกะเผลก
ทั้งคู่เพิ่งใช้ยาเสร็จ เสียงคำรามของฮิงาวะ อิตะอิเตะจากช่องสื่อสารในทีมก็ยังดังซ้ำไปซ้ำมา
“ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!! ช่วยฉันด้วย!!!……”
มิจินะ จูโร่ทนไม่ไหวอีกต่อไป กดปุ่มปิดเสียงทันที
โลกกลับมาเงียบสงบ
เขาสูดหายใจลึก ๆ แล้วหันไปหาซาโต้ โคบายาชิ “โคบายาชิจัง ไปกันเถอะ ทำไมเราต้องช่วยมันด้วย? ปล่อยมันตายอยู่ตรงนั้นแหละ”
ซาโต้ โคบายาชิลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนกัดฟันพยักหน้า
ทางเดินทางเชื่อมสองไม่มีที่กำบัง แถมฮิงาวะ อิตะอิเตะยังล้มอยู่ตรงกลางทางเดินพอดี
พวกเขาไม่มีควันพรางตัวให้ใช้ หงหลางถูกโค่นไปแล้ว ที่เหลือก็มีแค่ลูน่ากับเวยหลง ซึ่งไม่มีความสามารถพอจะปล่อยควันบังแล้วช่วยคนได้เลย
หากบุ่มบ่ามย้อนกลับไปช่วย ก็เท่ากับยื่นตัวไปให้ฆ่าซ้ำสอง!
“ไปห้องสีน้ำเงินกัน” ซาโต้ โคบายาชิกำด้ามปืนแน่น “ในตู้เซฟของห้องสีน้ำเงินอาจมีหัวใจแห่งแอฟริกาก็ได้ ถ้าเปิดได้ของดี รอบนี้ยังพลิกเกมได้”
มิจินะ จูโร่พยักหน้า หมุนตัวเตรียมมุ่งหน้าไปเขตแกนกลาง
แต่เพิ่งก้าวไปได้ก้าวเดียว หางตาก็เหลือบเห็นกล่องขนส่งทางอากาศใบหนึ่งอยู่ข้าง ๆ
กล่องขนส่งทางอากาศ
ฝีเท้าของมิจินะ จูโร่หยุดชะงัก
“เดี๋ยวก่อน”
ซาโต้ โคบายาชิขมวดคิ้ว “มีอะไร?”
มิจินะ จูโร่ไม่ตอบ เขาย่อตัวลงตรง ๆ แล้วเริ่มเปิดกล่องขนส่งทางอากาศ
ซาโต้ โคบายาชิ “???”
“นายบ้าไปแล้วเหรอ?! ตอนนี้ยังจะมาเปิดกล่องอีก—”
“หุบปาก! ไอคอนสี่ช่อง! สี่ช่องทั้งสี่อัน!”
ดวงตาของมิจินะ จูโร่เป็นประกาย
ไอคอนของไอเทมในกล่องขนส่งทางอากาศหมุนไปมา มีไอคอนสี่ช่องอยู่สี่อัน
ในฐานอวกาศลับสุดยอด ไอคอนสี่ช่องหมายถึงไอเทมมูลค่าสูง
ลมหายใจของมิจินะ จูโร่ถี่กระชั้นขึ้น “ได้แน่! สี่ช่อง! ขอให้เป็นวิทยุสนามรบ! หรือไม่ก็ละมั่ง!”
ไอคอนแรกหยุดลง—เทอร์โมมิเตอร์สีน้ำเงิน (สีน้ำเงิน)
มุมปากของมิจินะ จูโรกระตุก “...ไม่เป็นไร ยังเหลืออีกสามอัน”
อันที่สอง—สีน้ำมันกระป๋องใหญ่หนึ่งกระป๋อง (สีน้ำเงิน)
“……”
อันที่สาม—“ภาพถ่ายของม่ายเสี่ยวเหวิน” (สีน้ำเงิน)
ใบหน้าของมิจินะ จูโร่เริ่มบิดเบี้ยว
ไอคอนอันที่สี่หมุนอยู่นานเป็นพิเศษ
เขาประนมมือ อธิษฐานในใจซ้ำไปซ้ำมา “วิทยุสนามรบ… วิทยุสนามรบ… วิทยุสนามรบ…”
ไอคอนหยุดลง
เลื่อยมือสุดยอดไร้เทียมทาน (สีม่วง)
มิจินะ จูโร่แทบกระอักเลือดออกมา
“ใครแม่งถ่ายใส่กล่องวะ——!!!”
ซาโต้ โคบายาชิมอง “ของชั้นยอด” สี่ชิ้นที่มีสีตั้งแต่น้ำเงินไปจนถึงม่วงบนพื้น เงียบไปสองวินาที ก่อนกระชากมิจินะ จูโร่ให้ลุกขึ้น “ช่างมันเถอะ! ไป! ถ้าไม่ไปตอนนี้ชีวิตได้จบจริง ๆ!”
ทั้งคู่หมุนตัวออกวิ่งสุดแรง
แต่ก็สายไปแล้ว