หลินชุนเสียถูกเลือดกระเซ็นใส่หน้าจนเต็มใบหน้า สีหน้าเธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แล้วถอยหลังด้วยความหวาดกลัว
"ไม่ไม่ ไม่มี ฉันไม่ได้ทำ ฉันแค่...ฉันแค่ให้เธอกินยานอนหลับ ฉันแค่ให้เธอกิน แค่กินยาพวกนั้น...ไม่มี...ฉันไม่ได้วางยาพิษเธอ อย่ามาใส่ร้ายฉัน ใครจะรู้ว่าเธอกินอะไรเข้าไป อย่ามาโทษฉัน ไม่ใช่ฉัน...ไม่ใช่ฉัน ต่อให้เธอตายก็ไม่ใช่ความผิดของฉัน"
เสิ่นหว่านถังร่างกายอ่อนแรงทรุดลงกับพื้น เซียวเหย่ที่ยืนดูอยู่เตรียมยื่นมือไปรับ แต่เซียวเหิงก้าวขึ้นมาสองก้าว ใช้ศอกกระแทกเขาออกไป แล้วอุ้มเสิ่นหว่านถังวิ่งออกจากลานบ้านทันที
"ตามมาให้หมด ใครผิด ผิดคนนั้น กฎหมายตัดสิน ใครก็หนีไม่พ้น"
เซียวเหย่หน้านิ่วคิ้วขมวดอดกลั้นความโกรธเดินตามไป
คนในตระกูลเสิ่นเป็นคนซื่อสัตย์โดยธรรมชาติ เจอสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่กล้าแข็งข้อ
เจ้าเสวี่ยฉินเห็นลูกสาวล้มลง ไม่เคยโกรธครั้งแรกในชีวิต ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าหลินชุนเสียเสียงดัง
"ฉันบอกเธอไว้ ถ้าลูกสาวฉันเป็นอะไรไป ตระกูลหลินทั้งตระกูลชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบ"
พูดจบเธอก็วิ่งตามออกไปด้วยขาที่สั่นเทา
หลิวชุ่ยฮวาก็ขาสั่นเช่นกัน "นี่นี่...ลูกเอ๊ย พ่อลูกเอ๊ย นี่จะทำยังไง ตอนนี้เราจะทำยังไง"
ชายชราเซียวเช็ดหน้า "จะทำยังไงได้? รีบไปหาเงินสิ ถ้าคนตายจริง ๆ ตอนนี้ทั้งครอบครัวเราก็จบเห่"
หลิวชุ่ยฮวาอยากร้องไห้จริง ๆ "นี่นี่นี่ ตอนนี้บ้านเราจะมีเงินที่ไหนล่ะ? แต่งภรรยาสองคนทีเดียว เสียเงินไปตั้งมาก ตอนนี้ไม่เหลือเท่าไหร่แล้วจริง ๆ"
ชายชราเซียววิ่งออกไปที่ประตูลานบ้าน พูดอย่างเด็ดขาด "มีเท่าไหร่เอาออกมาหมด เอาของที่ควรเอามาด้วย เร็ว เรื่องนี้ครอบครัวเราต้องแสดงท่าทีให้ชัด ต่อให้ต้องขายเลือด ปู่แก่คนนี้ก็ต้องเป็นคนแรก"
หลิวชุ่ยฮวาเช็ดน้ำตา ร้องว่าบาปกรรม ใจจริงกลัวว่าจะเกิดเรื่อง รีบวิ่งกลับเข้าบ้าน รื้อค้นข้าวของหยิบเงินเก็บทั้งหมดออกมา
หลินหยวนซานหน้านิ่วคิ้วขมวดจ้องหลินชุนเสีย ฝ่ามือฟาดลงไปที่ใบหน้า ทำให้มุมปากของหลินชุนเสียฉีกเป็นแผลเลือด ยังไม่หายแค้น ใช้เท้าเตะเข้าที่หน้าอกเธออีกที
ดวงตาที่ขุ่นมัวและโหดเหี้ยมของเขาไร้ความรู้สึกใด ๆ "วันนี้ข้าจะพูดไว้ตรงนี้ ถ้าคนเป็นอะไรจริง ๆ ควรยิงก็ยิง ควรส่งโรงพักก็ส่งโรงพัก ข้าไม่ยุ่งแล้ว ชาตินี้ถือซะว่าไม่เคยมีลูกทรามอย่างแก"
จากนั้นเขาก็มองไปที่ไป๋ซิ่วฟางที่ยังนอนครางอยู่กับพื้น
"แล้วก็แก แม่ม่ายใจดำ ตอนนี้อย่ามาทำเป็นตาย เอ๊ะ ลุกขึ้นไปหาเงินที่บ้านเดี๋ยวนี้ แล้วไปโรงพยาบาลกับข้า ถึงโรงพยาบาลแล้ว หุบปากไว้ อย่าปริปากพูดอะไรทั้งนั้น"
พอพูดถึงเงิน ไป๋ซิ่วฟางก็ลุกขึ้นนั่งทันที "พ่อลูกเอ๊ย ตอนนี้บ้านเราจะมีเงินที่ไหนล่ะ ใครจะรู้ว่าหมอนั่นแกล้งทำเป็นหรือเปล่า ไม่ได้ เราหาเงินไม่ได้ ถ้าเราหาเงินไป มันก็เหมือนยอมรับผิด ถ้าเอาเงินออกมาจริง ๆ เงินก็จะหายไปกับน้ำ"
"บ้านเรายังมีลูกชายอีกสองคนที่ยังไม่ได้แต่งงาน ถ้าเอาเงินนี้ออกไป วันข้างหน้าจะอยู่ยังไง"
"แผละ"
"ไอ้คนหัวทึบ ถ้าคนตายจริง ๆ อย่าพูดถึงเรื่องแต่งงาน ทั้งครอบครัวเราต้องจมน้ำลายคนทั้งหมู่บ้าน"
"ตอนนี้เราต้องแสดงท่าที ต้องทำเป็นไม่รู้อะไร ต้องเอาข้าวของทั้งหมดออกมา ให้ทุกคนเห็นว่ามีแต่ผู้หญิงคนนี้คนเดียวที่ทำ ให้คนอื่นพูดว่าเราโดนลูกสาวทำลาย ไม่ใช่ให้คนพูดว่าครอบครัวเราร่วมกับลูกสาวฆ่าคน"
หลินหยวนซานแทบจะตะคอกออกมา
แล้วเขาก็คว้าผมของหลินชุนเสีย ลากเธอวิ่งไปที่ปากหมู่บ้านแทบจะลาก
หนังหัวหลินชุนเสียแทบจะหลุด เจ็บจนร้องกรี๊ดตลอดทาง
ตอนนี้กลางดึกสามสี่ทุ่ม มีแต่รถแทรกเตอร์ของหน่วยที่ใช้ได้ ซึ่งต้องได้รับอนุญาตจากหัวหน้าหน่วยก่อน
หัวหน้าหน่วยหวังเจิ้นหู่ พอรู้ว่าจะมีคนตาย ก็ขับรถแทรกเตอร์พาคนทั้งกลุ่มไปส่งที่โรงพยาบาลประจำอำเภอด้วยตัวเอง
พอถึงโรงพยาบาล ห้องผ่าตัดห้องเดียวก็ถูกคนอื่นใช้อยู่
พอรู้ว่าเป็นพิษจากยาพิษที่ถูกวาง ก็จัดการผ่าตัดฉุกเฉินทันที
พอส่งเสิ่นหว่านถังเข้าห้องผ่าตัด
ทุกคนก็รออยู่ข้างนอก
คนหนึ่งคนไหนหน้าตาซีดเซียว
หลิวชุ่ยฮวาที่จ่ายค่ารักษาพยาบาลไปห้าร้อยหยวน ตอนนี้ปวดไปทั้งตัว
เจ้าเสวี่ยฉินร้องไห้จนแทบจะหน้ามืดหลายครั้ง
เซียวเหิงกับเซียวเหย่ยืนอยู่คนละข้างของประตูห้องผ่าตัด
พี่น้องสองคนไม่มองหน้ากัน
มือหยาบกร้านของหลินหยวนซานกำเงินอยู่หนึ่งกำ รวม ๆ กันแล้วไม่ถึงห้าสิบหยวน
เขาเดินไปหาหลิวชุ่ยฮวาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ญาติผู้ใหญ่ สภาพบ้านฉันคุณก็รู้ ตอนนี้มีเท่านี้จริง ๆ คุณเก็บไว้ก่อนเถอะ ฉันจะไปขายเลือดเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าจะต้องเสียเท่าไหร่ ต่อให้ต้องขายของทุกอย่างในบ้าน เราก็จะเอามาให้"
หลิวชุ่ยฮวาตอนนี้ไม่อยากพูดอะไร สิ่งเดียวที่คิดคือวันนี้ช่างไม่เป็นมงคลจริง ๆ วันมงคลดี ๆ ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้
หลินชุนเสียที่คุกเข่าอยู่บนพื้นตลอด มองประตูห้องผ่าตัดอย่างเหม่อลอย ดวงตาของเธอสว่างวาบแล้วมืดลง ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร
ไป๋ซิ่วฟางก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว
ถ้าเป็นเวลาอื่น เธอยังสามารถอาละวาดได้ ไม่ต้องแคร์หน้า แต่ตอนนี้มันเกี่ยวกับชีวิตคน เธอไม่กล้า
ชั่วขณะหนึ่ง คนตั้งมากมาย แต่กลับเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก
เซียวเหิงพูดขึ้นอย่างเย็นชา "เซียวเหย่ ไปกับฉัน ไปตรวจเลือด"
เซียวเหย่กระตุกมุมปาก ตามเขาไป
หลินชุนเสียรีบคว้ากางเกงของพวกเขาไว้
"อย่า อย่าไป ขอร้องพวกคุณเถอะ พวกคุณจะเอาอะไรก็ได้ จะให้ทำอะไรก็ได้ ตอนนี้ฉันฟังพวกคุณหมดแล้ว ขอร้องพวกคุณเถอะ อย่ามากดดันฉันอีก พวกคุณกดดันแบบนี้ต่อไป ฉันอยู่ไม่ได้จริง ๆ"
เซียวเหย่ชี้ไปที่ประตูห้องผ่าตัด "เธอต้องเข้าใจให้ชัด ตอนนี้ที่อยู่ไม่ได้ ไม่ใช่เธอ"
หลินชุนเสียร้องไห้แทบคลั่ง "ไม่ใช่ฉัน บอกว่าไม่ใช่ฉัน ฉันแค่ให้เธอกินยานอนหลับ ที่เหลือฉันไม่ได้ทำ ใครจะรู้ว่าเธอถุยเลือดได้ยังไง ฉันพูดทุกอย่างที่ควรพูดแล้ว ทำไมพวกคุณไม่เชื่อฉัน?"
บางที บางที ดวงตาของเธอที่กลอกไปกลอกมาอยู่ ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา "บางทีเธออาจจะแกล้งทำเป็นก็ได้? เธอกลับมาเป็นปีกว่า พวกคุณก็รู้จักเธอดี นิสัยเธอไม่ดีมาตั้งแต่แรก ทำงานก็ขี้เกียจตลอด ฉันคอยช่วยเธอเอง บางทีเธออาจจะเป็นแค่เลือดออกตามไรฟันก็ได้?"
เธอจับแขนเซียวเหย่ไว้แน่น "คนอื่นไม่เชื่อฉัน แต่เธอก็ไม่เชื่อฉันเหรอ? ฉันเป็นคนยังไง เธอไม่รู้หรือไง?"
เซียวเหย่หัวเราะเย็น "ฉันรู้แต่ว่าเธอมองฉันไม่เห็นค่า และยังมองพวกเราเป็นวัวเป็นควายที่เอาไว้หลอกเล่น"
"ทำอะไรกัน? ทำอะไรกัน? ทะเลาะอะไรกันอยู่ที่นี่? ไม่รู้เหรอว่าข้างในกำลังผ่าตัดอยู่? ถ้าทะเลาะกันอีกก็ออกไปให้หมด"
พยาบาลเดินออกมาอย่างไม่พอใจ
ถือเอกสารยินยอมการผ่าตัดอยู่ในมือ “ใครเป็นญาติผู้ป่วย รีบเซ็นชื่อ คนไข้กินยาพิษหนู พิษเฉียบพลัน รอช้าต่อไปไม่ได้แล้ว”
เซียวเหิงกับเซียวเหย่ก้าวขึ้นไปพร้อมกัน
ทั้งสองพูดพร้อมกัน "ฉันเป็น"
เซียวเหิงหยิบทะเบียนสมรสออกมา ชนะขาด
เขาลงนามเสร็จ พยาบาลมองทั้งสองคนอย่างแปลกใจ
สายตานั้นเหมือนจะพูดว่า ไม่เคยเห็นใครแย่งกันเป็นสามีขนาดนี้มาก่อน
ประตูปิดลงอีกครั้ง
เซียวเหิงพูดอย่างเด็ดขาด "ตรวจเลือด แจ้งความ เรื่องชีวิตคน เรื่องนี้จบไม่ได้ง่าย ๆ"