"จริงหรือ? เจ้ายังรู้จักการนวดอีกหรือ?"
ไป๋อวี้เจี๋ยเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ สีหน้าเคลือบแคลงอย่างยิ่ง
เฉินเอ้อจู้ยิ้มพลางว่า "เป็นอะไรไป พี่หญิง เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ? หรือว่า เจ้ายังกังวลว่าข้าจะทำอะไรเจ้างั้นหรือ?"
ไป๋อวี้เจี๋ยคิดดูก็จริง ไอ้หนูนี่ต่อให้คิดทำเรื่องชั่วร้าย ก็คงมีใจแต่ไร้เรี่ยวแรง!
นางจึงวางใจ พยักหน้ากล่าว "ได้ เอ้อจู้ เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าแล้ว รีบมาดูให้ข้าที ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว!"
เฉินเอ้อจู้พยักหน้า "พี่หญิง เช่นนั้นเจ้าค่อย ๆ นอนคว่ำลงก่อน ข้าจะเปิดเสื้อตรงเอวเจ้าดูก่อน ได้หรือไม่?"
ไป๋อวี้เจี๋ยได้ยิน ใบหน้าอดแดงขึ้นไม่ได้ นางยังไม่ค่อยชินกับเรื่องนี้
แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงใจของเฉินเอ้อจู้ อีกทั้งตอนนี้นางก็เจ็บปวดเหลือเกิน จึงได้แต่พยักหน้า แล้วค่อย ๆ นอนคว่ำลงอย่างว่าง่าย
เฉินเอ้อจู้รีบเพ่งสายตาไปที่เอวของนาง เปิดเสื้อออกดูเบา ๆ ปรากฏว่าเห็นรอยฟกช้ำจุดหนึ่งบนเอวนางอย่างรวดเร็ว
เข็มทิพย์พลิกชะตาแม้เขาจะยังฝึกไม่สำเร็จ แต่ในคัมภีร์นี้ได้บันทึกเส้นลมปราณและจุดฝังเข็มทั้งหมดของร่างกายมนุษย์ กระทั่งหลายจุดนั้นมนุษย์ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
ส่วนพลังประสาทสัมผัสของเขา หลังจากถูกปราณเซวียนหวงหลอมแปลง ก็ยกระดับขึ้นหลายสิบเท่า
เขาเพียงเงี่ยหูฟัง ก็ได้ยินว่าเส้นลมปราณหลายแห่งบนเอวไป๋อวี้เจี๋ยอุดตัน ลมปราณไหลเวียนติดขัด จึงเกิดรอยฟกช้ำ
เขาจึงใช้วิธีนวดที่บันทึกในเข็มทิพย์พลิกชะตา ยื่นมือออกไป นวดให้ไป๋อวี้เจี๋ยเบา ๆ
"อ๊ะ!" ไป๋อวี้เจี๋ยอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเบา ๆ
เฉินเอ้อจู้มีสีหน้าประหลาดเล็กน้อย จากนั้นจึงทำหน้าขรึมกล่าว "เอ่อ พี่หญิง เจ้าควบคุมตัวเองหน่อย!"
ไป๋อวี้เจี๋ยอายจนซุกหน้ากับเตียง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเลย
ตอนนี้ นางตกใจยิ่งนัก นางไม่คิดเลยว่าเฉินเอ้อจู้จะรู้จักการนวด
ขณะที่มือทั้งสองของเขากดคลึงอย่างคล่องแคล่ว ไป๋อวี้เจี๋ยรู้สึกได้ชัดเจนว่ากล้ามเนื้อตรงเอวตนค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ความเจ็บปวดก็ลดลงอย่างมาก
เพียงแต่ ความรู้สึกที่ทั้งเจ็บทั้งเสียวนี้ มันช่างกระตุ้นเกินไป แต่นางก็ยังกัดฟันกลั้นไว้
มิเช่นนั้น ก็ขายหน้าชัด ๆ!
เฉินเอ้อจู้นวดไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยว่า "พี่หญิง เจ้าช่างงามนัก!"
ไป๋อวี้เจี๋ยหน้าแดงทันที ถลึงตาใส่นางด่าว่า "ไปไปไป ไอ้เด็กบัดซบ ใจกล้าขึ้นนะ กล้าหยอกพี่สาวเจ้าแล้วใช่ไหม??"
"ที่ไหนกัน?" เฉินเอ้อจู้ใช้สองมือนวดเบา ๆ
ไป๋อวี้เจี๋ยตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว
แต่ไม่ทันคิดว่า ในเวลานั้นเอง ร่างหนึ่งปรี่เข้ามาด้วยความเดือดดาล อ้าปากด่าทอ
"อีคู่นี้ชู้กัน ชั่วช้าชัด ๆ กลางวันแสกๆ ยังกล้าทำเรื่องน่าอัปยศเช่นนี้! ยังมีหน้าอีกหรือ?"
เฉินเอ้อจู้กับไป๋อวี้เจี๋ยต่างตกใจ รีบหันไปดู ก็พบว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นแม่ผัวใจร้ายของไป๋อวี้เจี๋ย หญิงชราแซ่หวัง
ไป๋อวี้เจี๋ยหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย รีบลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าพลางอธิบาย "ท่านแม่ ท่านพูดอะไร? ข้าเพิ่งบาดเจ็บ ปวดมากจริง ๆ เอ้อจู้กำลังช่วยรักษาข้าอยู่?"
หญิงหวังก็เห็นชัดแล้วว่าเป็นเฉินเอ้อจู้ สีหน้าจึงไม่ถึงกับโอเวอร์ แม้จะยังด่าด้วยน้ำเสียงไม่น่าฟัง "อีสาวเจ้าชู้ แม้แต่ไท่เจี้ยนยังยั่วยวน ข้าพูดถูกแล้วสินะ เจ้าคิดถึงผู้ชายใช่ไหม?"
ไป๋อวี้เจี๋ยทั้งอายทั้งโกรธ กล่าวอย่างขุ่นเคือง "ท่านแม่ หยุดพูดเถิด เอ้อจู้มาช่วยข้า ถ้าไม่ใช่เขา ข้าคงถูกไอ้หวังหู่ทำมิดีมิร้ายไปแล้ว! ท่านพูดจาดีนัก แต่ยามคับขันกลับทิ้งข้าไว้คนเดียว ท่านยังเป็นคนอยู่หรือ?"
"อีสำส่อน หุบปากเดี๋ยวนี้!"
หญิงหวังมีท่าทางดุร้ายมาก "ถ้าถูกไอ้หวังหู่นั่นนอนด้วยจริง ๆ อย่างน้อยก็ใช้หนี้ได้ เจ้าว่า เจ้ายั่วไอ้ไม่มีไข่นั่นมาทำไมกัน? ข้าละอายแทนเจ้าจริง ๆ!!"
"ท่านแม่!!!!!!!!"
ไป๋อวี้เจี๋ยโกรธจนตัวสั่น
เฉินเอ้อจู้ก้าวขึ้นหน้า ยกมือตบหน้าหญิงหวังฉาดหนึ่ง
"เพี้ยะ!"
เสียงดังกังวานชัดเจน
หญิงหวังถูกตบจนมึนงง ยังไม่ทันได้สติ นิ่งไปครู่หนึ่ง ก็ร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "ไอ้ลูกหมา เจ้า...เจ้ากล้าตีข้า? ข้าจะฆ่าเจ้า!!"
พูดพลาง นางก็กระโจนเข้าใส่ดุดัน ท่าทางจะสู้ตายกับเฉินเอ้อจู้
เฉินเอ้อจู้ไม่พูดพร่ำทำเพลง หงายมือตบกลับไปอีกฉาด ครานี้ใช้แรงหนักขึ้นเล็กน้อย ตบนางจนทรุดลงกองกับพื้น ตาลายเห็นดาวระยิบ
เฉินเอ้อจู้จ้องเขม็งอย่างดุร้าย กัดฟันด่า "แก่นี่ ปากสกปรก ถ้าเจ้าด่าข้าอีกคำ ข้าจะเย็บปากเหม็นนั่นเสีย!"
หญิงหวังโดนความดุดันของเฉินเอ้อจู้ข่มกลัวเอาไว้ กุมปาก ไม่กล้าพูด
นางประหลาดใจยิ่ง ไอ้ไท่เจี้ยนนี่เป็นอะไรไป ปกติไม่ใช่ขี้ขลาดตาขาวตลอดรึ? วันนี้เหตุใดถึงได้ดุเดือดเช่นนี้??
แต่นางไม่กล้าพูดแล้ว คนฉลาดย่อมไม่กินหมัดตรงหน้า นางไม่อยากโดนตีอีก
เฉินเอ้อจู้ถ่มน้ำลาย ด่าว่า "แก่แล้ว ต่อไปนี้ดี ๆ กับลูกสะใภ้บ้าง ถ้าเจ้ายังรังแกนางอีก ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่!!"
ทิ้งประโยคหนึ่งไว้แล้ว เฉินเอ้อจู้หันไปยิ้มให้ไป๋อวี้เจี๋ย แล้วก้าวออกไป ท่ามกลางสายตาที่ทั้งประหลาดใจและซาบซึ้งของนาง
หญิงหวังเห็นเฉินเอ้อจู้ออกไปแล้ว จึงลุกขึ้นด่า "อยากจะออกหน้าแทนอีตัวนี่นัก ก็ได้ เอาเงินสองแสนมาให้นาง นางก็เป็นของเจ้า มิฉะนั้น ต่อไปห้ามย่างกรายเข้าบ้านเราอีก!!"
เฉินเอ้อจู้ไม่หันกลับ เหลือไว้เพียงเสียงเหยียดหยาม
"ก็แค่สองแสนเอง ข้าออกเงินนี้ให้!"
เมื่อเห็นเฉินเอ้อจู้พ้นลานบ้านไป หญิงหวังก็ใจกล้าขึ้น ด่าลั่น "ไอ้ไม่มีไข่ เป่าอะไรนักหนา? อย่างเจ้ากระจอก ๆ นั่นน่ะนะ มีปัญญาเอาเงินสองแสนออกมา? ข้าว่าจับเจ้าขายทั้งขนทั้งหนัง ก็ยังไม่ได้ราคานี้เลย!!!"
หันกลับมา ก็เห็นไป๋อวี้เจี๋ยนั่งอยู่หัวเตียง ในดวงตากลับแฝงความอ่อนโยนอยู่บ้าง
นางเดือดดาลขึ้นทันที แช่งด่า "อีตัวเน่า ฝันกลางวันไปเถอะ! เจ้าคงไม่คิดว่าไอ้ไท่เจี้ยนตายด้านนั่น จะช่วยเจ้าได้จริง ๆ กระมัง? ยังไงก็ตาม ข้าเตือนเจ้าไว้ ถ้าเจ้าไม่คืนเงินสินสอดสองแสนที่ข้าให้มา ก็อย่าหวังจะออกไปจากที่นี่ตลอดกาล มิเช่นนั้น ข้ามันคนแก่ตายยากยังไงล่ะ!"