ด้วยเหตุนี้ สวีหยางจึงกุมท้อง ล้มลงกับพื้น ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ายตับหมู ส่งเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือด
ฝีเท้าของเฉินเอ้อจู้ในครั้งนี้ นับว่าเป็นการตอบแทนด้วยวิธีเดียวกัน แม้จะไม่ทำให้สวีหยางพิการ แต่ก็ทำให้เขารับรู้ถึงความเจ็บปวดได้ไม่น้อย
เมื่อมองดูสวีหยางกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวดบนพื้น ดวงตางดงามของอู๋ชิงอวี่เต็มไปด้วยความตกตะลึง จ้องมองเฉินเอ้อจู้นิ่งอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถาม "พี่เอ้อจู้ เธอ...เธอรู้วิชาต่อสู้ด้วยหรือ?"
เฉินเอ้อจู้หันไปมองนาง ยิ้มกว้าง "อะไรกันนักกันหนากับวิชาต่อสู้ เรียกได้ว่าเจ้าสวีหยางนี่อ่อนแอเกินไป คงไปเข้าซ่องหรือที่ไหนบ่อย ๆ จนร่างกายถูกสุราและสตรีดูดพลังไปหมด ชิงอวี่เอ๋ย อย่าไปชอบคนแบบเขาเชียว ไม่งั้นความสุขครึ่งชีวิตหลังของเธอจะพินาศ!"
อู๋ชิงอวี่ได้ยินดังนั้น ใบหน้าแดงระเรื่อ พูดด้วยท่าทางงอน ๆ "พี่เอ้อจู้ พูดอะไรบ้า ๆ กันเล่า ฉันจะไปชอบคนแบบสวีหยางได้อย่างไรกัน?"
บนใบหน้าสวย ๆ ของนางมีรอยเขินอายเล็กน้อยปรากฏขึ้น ยังไงนางก็ยังเป็นสาวบริสุทธิ์ที่ไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่า
เฉินเอ้อจู้ถูกท่าทางสาวน้อยขี้อายของนางดึงดูดเข้าให้ คิดในใจ เด็กสาวจากเมืองช่างงดงามจริง ๆ
เขาจึงถามพร้อมรอยยิ้ม "งั้นหรือ งั้นน้องชิงอวี่ชอบคนแบบไหนล่ะ?"
อู๋ชิงอวี่เหลือบมองเขาควับหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำตอบ "ยังไงก็ไม่ใช่คนแบบสวีหยางนั่นหรอก!"