“หวังจื้อเฉียง เพศชาย อายุ 49 ปี เป็นคนท้องถิ่น มีทะเบียนบ้านอยู่ถนนเป่ยต้าเจียในเขตเมืองเก่า”
เสียงของหลี่ข่ายดังกังวาน ถ่ายทอดผ่านไมโครโฟนไปทั่วห้องประชุม
“ปี 1998 ชายคนนี้ถูกตัดสินจำคุก 2 ปี 6 เดือนในข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา พ้นโทษในปี 2000 ส่วนในปี 2006 และ 2010 ก็เคยถูกตำรวจดำเนินการเพราะก่อเหตุทะเลาะวิวาท”
“หลังพ้นโทษ เขาเปิดอู่ซ่อมรถทั้งหมด 3 แห่งตามลำดับ ได้แก่ ในเขตนิคมอุตสาหกรรมทางตะวันตกของเมือง ตลาดอะไหล่รถยนต์ทางใต้ของเมือง และถนนเป่ยต้าเจีย โดยตั้งชื่อว่าอู่ซ่อมรถจื้อเฉียง ร้านซ่อมรถซู่ต๋า และร้านรถผิงอัน”
“นอกจากนี้ เขายังเปิดร้านซื้อขายรถมือสองอีก 2 แห่ง แห่งหนึ่งอยู่ทางตะวันออกของสำนักงานทะเบียนรถยนต์ประจำเมือง อีกแห่งอยู่ในนิคมโลจิสติกส์ของอำเภอชิงหยวนที่อยู่ติดกัน ภายนอกอ้างว่าทำธุรกิจซื้อขายรถมือสองอย่างถูกกฎหมาย แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น”
บนจอผ้าสีขาว พลันปรากฏภาพถ่ายติดบัตรของชายคนหนึ่ง
ชายในภาพอายุราวสี่สิบเจ็ดถึงสี่สิบแปดปี ใบหน้าเหลี่ยม โหนกแก้มสูง ดวงตาหยีจนแทบเป็นเส้น แฝงแววเจ้าเล่ห์
ผมสั้นแซมด้วยผมหงอกอยู่ประปราย ตรงกระดูกคิ้วขวามีแผลเป็นตื้น ๆ คล้ายร่องรอยจากการทะเลาะวิวาทเมื่อหลายปีก่อน
ภาพบนจอเปลี่ยนไป ภาพถ่ายสถานที่จริงของร้านทั้งห้าแห่งปรากฏขึ้นทีละภาพ ป้ายหน้าอู่ซ่อมรถจื้อเฉียงขึ้นสนิมเกรอะกรัง ร้านรถมือสองข้างสำนักงานทะเบียนรถยนต์สว่างไสว ส่วนร้านในอำเภอชิงหยวนซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในนิคมโลจิสติกส์ แม้แต่ป้ายหน้าร้านก็ยังไม่มี
“จากการสืบสวนพบว่า อู่ซ่อมรถของหวังจื้อเฉียงเคยดัดแปลงรถผิดกฎหมาย เปลี่ยนเลขตัวถัง และปลอมแปลงใบอนุญาตขับขี่ มีผู้ร้องเรียนและเคยถูกดำเนินการมาแล้ว”