“หัวหน้าเหลย ผมมีข้อสงสัยครับ” เสิ่นหมิงยกมือขวาขึ้น ก่อนลุกยืนท่ามกลางสายตาของทุกคน
“ว่ามา สมองของนายคงใหม่เอี่ยม ใช้งานได้ดี”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”
ทุกคนพากันหัวเราะครืน
“หัวหน้าเหลย ในเมื่อคุณเองก็วิเคราะห์ว่าฆาตกรเป็นลูกค้าประจำของหญิงขายบริการ ถ้าเดินริมน้ำบ่อยเข้าก็ต้องรองเท้าเปียกเข้าสักวัน ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเขาเที่ยวหญิงขายบริการปีละห้าสิบครั้ง รวมแล้วก็ห้าร้อยครั้ง ไม่เคยถูกตำรวจดำเนินคดีเลยหรือครับ?”
“นายหมายถึงรายชื่อใช่ไหม จะตรวจสอบไล่ไปตามรายชื่อ”
“ใช่ครับ”
“นั่งก่อนเถอะ” เหลยเชาเกาท้ายจมูกอย่างกระอักกระอ่วน “เมื่อก่อนสถานการณ์ค่อนข้างพิเศษ มีรายชื่อคนที่ถูกดำเนินคดีอยู่ แต่ไม่มากนัก ในอำเภอหนึ่ง ๆ ตลอดสิบปีก็มีคนอยู่แค่นั้น พวกเขาถูกตรวจสอบกันไปหมดแล้ว”
เสิ่นหมิงเข้าใจทันที สถานการณ์ในตอนนั้นพิเศษจริง ๆ เรื่องแบบนี้ถามต่อไม่ได้ ถ้าถามก็คงได้คำตอบว่าเป็นปัญหาตกค้าง
“ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนไปหาเบาะแสทางอื่นล่ะครับ เช่น ตามหาแม่เล้า คนพวกนั้นต้องมีรายชื่อลูกค้าประจำอยู่ในมือแน่”
“คิดง่ายเกินไปหน่อย ก่อนอื่นไม่ต้องพูดถึงว่าผ่านมาหลายปี คนจำนวนมากก็เปลี่ยนอาชีพและไม่ได้อยู่ในอำเภอเทียนหูแล้ว ต่อให้ตามเจอ ก็คงมีไม่กี่คนที่ยอมให้ความร่วมมือ”
“พูดง่าย ๆ คือ เมื่อหลายปีก่อนหลังคดีนี้ถูกเปิดเผย ความฮือฮาที่เกิดขึ้นรุนแรงกว่าตอนที่เรากวาดล้างการค้าประเวณีเสียอีก คนในอำเภอเทียนหูที่ทำอาชีพนี้แทบจะหนีไปกันหมด คนที่ยังอยู่เรียกได้ว่าต้องเอาชีวิตเข้าแลกหาเงิน ต่อให้ตามไปถามข่าวก็หาไม่เจอ นี่แหละคือปัญหาที่ลำบากที่สุด”
“หมายความว่าตอนลงพื้นที่สอบถาม เราหาตัวคนจำนวนมากไม่เจอใช่ไหมครับ?”