ภายในห้องทำงาน ตำรวจฝ่ายทะเบียนราษฎรคนหนึ่งวางสายด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนจะมองตี๋เหมิ่งอย่างกระอักกระอ่วน
“เป็นยังไงบ้าง?” ตี๋เหมิ่งถามเพื่อนร่วมงานฝ่ายทะเบียนราษฎรที่ดูอึ้ง ๆ
“ก็วางสายไปแล้ว นายก็เห็นนี่”
“วางสายจริง ๆ เหรอ?!”
“อืม” คนที่โทรศัพท์พยักหน้าอย่างจนใจ
“โธ่เอ๊ย ฉันนี่มันโมโหง่ายจริง ๆ นายโทรหาเธออีกเดี๋ยวนี้! บอกว่าต้องให้ความร่วมมือ ไม่อย่างนั้นเราจะใช้หลักฐานคำให้การชี้ตัวจากญาติผู้เสียหาย ดำเนินมาตรการบังคับกับเธอ! ถ้าไม่ให้ความร่วมมือก็พาตัวกลับมาให้ปากคำ!”
“จะเปลี่ยนเบอร์โทรไหม?”
“ไม่ต้อง โทรต่อ ใช้เบอร์นี้แหละ ฉันไม่เชื่อหรอก” ตี๋เหมิ่งกดปุ่มโทรออก แล้วแตะโทรซ้ำ เสียงสัญญาณดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขาจะกดเปิดลำโพงอีกครั้ง
“ฮัลโหล? ใครคะ?”
“พวกเราเป็น...”
“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่รู้! ไม่รู้จริง ๆ! ทำไมยังโทรมาอีก!”
เสียงผู้หญิงแหลมสูงดังมาจากปลายสาย ทำให้ตี๋เหมิ่งเดือดขึ้นมาทันที เขาตัดบทอีกฝ่ายโดยตรง
“ฟังให้ดี! พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่สำนักงานตำรวจมณฑลตงซาน ตอนนี้กำลังสอบปากคำคุณตามกฎหมาย ถ้าคุณไม่ยอมให้ความร่วมมือ ผมจะดำเนินมาตรการบังคับกับคุณตามมาตรา 9 แห่งกฎหมายตำรวจประชาชนจีน โดยอาศัยคำให้การชี้ตัวจากญาติผู้เสียหาย!”
“ตอนนี้คุณจะยอมพูดทางโทรศัพท์ หรือจะให้ผมพาตัวไปสถานีตำรวจ แล้วนั่งให้ปากคำที่นั่น?”
หลังตี๋เหมิ่งพูดจบ ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ถามมาได้เลยค่ะ...”
“ถ้าให้ความร่วมมือแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว ผมขอพูดให้ชัดนะ ถ้าคุณรู้เห็นแต่ไม่แจ้ง หรือปกปิดข้อเท็จจริงเกี่ยวกับความผิดของตัวเองหรือผู้อื่น ก็ยังถือว่าเป็นการกระทำผิดกฎหมาย! ก่อนจะพูดอะไร ผมแนะนำให้คิดให้รอบคอบ!”