“คุณปู่รอง! คุณปู่รอง! มีคนโทรมาหาครับ...”
“ใครโทรมา?” เจิ้งเสวียหงที่กำลังทำงานอยู่ในนาเลียริมฝีปากแห้งผาก ก่อนมองหลานชายของพี่ชายตนแล้วถาม
“ผมไม่รู้ครับ คุณปู่ให้ผมมาเรียกคุณปู่รอง แล้วก็บอกว่าคุณปู่รองไม่พกโทรศัพท์อีกแล้ว”
ได้ยินดังนั้น เจิ้งเสวียหงก็ล้วงกระเป๋าตามสัญชาตญาณ ถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนออกจากบ้านลืมโทรศัพท์ไว้ เขาไม่คุ้นกับการใช้โทรศัพท์เครื่องนั้น ตั้งแต่ลูกชายตายก็แทบไม่มีใครโทรหา เขาชินเสียแล้ว
“เอ้อร์ตั้นกินข้าวหรือยัง”
“กินแล้วครับคุณปู่รอง”
“งั้นก็ดี” เจิ้งเสวียหงพาดจอบไว้ในอ้อมแขน แล้วล้วงกระเป๋าควักเงินห้าหยวนส่งให้ “เอาไปซื้อขนมกิน”
“ผมไม่เอาครับ” เด็กชายถอยหลังสองก้าว ซ่อนมือทั้งสองไว้ข้างหลัง ตั้งแต่เริ่มรู้ความ สิ่งที่ได้ยินพ่อแม่บ่นมากที่สุดก็คือ ห้ามรับเงินจากคุณปู่รอง
ไม่ใช่เพราะกลัวติดค้างบุญคุณ แต่เป็นเพราะเจิ้งเสวียหงไม่มีลูกชายแล้ว รายได้ก็น้อยลงเรื่อย ๆ ขณะที่อายุมากขึ้นทุกปี ตลอดทั้งปีหาเลี้ยงชีพได้ด้วยการทำไร่ทำนาเท่านั้น แต่เขากลับเป็นคนรักหน้าตา เพราะขาดความรักจากครอบครัว พอเห็นลูกหลานก็มักชอบให้เงินค่าขนม
“รับไปเถอะ แม่เธอรู้ก็ไม่ว่าอะไรหรอก ไปซื้อไอศกรีมโคนที่ร้านสะดวกซื้อกิน”
เจิ้งเสวียหงลูบศีรษะเด็กชาย ยิ้มแล้ววางเงินลงในมือของเขา
ถ้าลูกชายยังไม่ตาย หลานชายคนโตของเขาตอนนี้ก็คงอายุสักแปดหรือเก้าขวบแล้วกระมัง เจิ้งเสวียหงคิดเช่นนั้น
ที่ทำงานของเขาอยู่หน้าบ้าน ที่ดินห้าไร่หน้าบ้านคือที่ดินทั้งหมดที่เขามี เขาจึงใส่ใจมาก วันนี้ยิ่งลงแตงโมเต็มทั้งห้าไร่ เขาหวังว่าจะได้ผลผลิตดี