“เท่าที่ผมรู้ คุณมีลูกสาวสองคนใช่ไหมครับ?”
เมื่อเห็นซือเสี่ยวหลงไม่พูดอะไร ศาสตราจารย์หูก็เป็นฝ่ายเปิดปากถาม “คุยเรื่องลูกสาวของคุณหน่อยได้ไหมครับ ลูกสาวคนโตอายุเท่าไรแล้ว?”
“9 ขวบครับ”
“เรียนอยู่ชั้นไหนแล้ว?”
“ป.3 ครับ”
“แล้วลูกสาวคนเล็กล่ะ ซนไหม?”
“ซนแน่นอนครับ อยู่บ้านก็ทะเลาะกับพี่สาวทุกวัน” ซือเสี่ยวหลงเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ขอบตาแดงเรื่อ ก้มหน้าไม่กล้ามองอีกฝ่าย
“เด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น ตอนลูกสาวผมยังเล็กก็ทะเลาะกับพี่ชายเหมือนกัน ซื้ออะไรก็ต้องซื้อเหมือนกันสองชิ้น ถ้าสีไม่เหมือนกันก็ทะเลาะกันแล้ว”
“ใช่ครับ ที่บ้านผมก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน”
“แล้วที่บ้านเป็นยังไงบ้างครับ พ่อแม่สุขภาพแข็งแรงดีไหม?” หูเยี่ยนชวนคุยไปพลาง วิเคราะห์พฤติกรรมอยู่ในใจไปพลาง ในเมื่อซือเสี่ยวหลงยอมพูดถึงลูกสาว แสดงว่าลูกสาวไม่ใช่หัวข้อต้องห้ามสำหรับเขา
“ก็โอเคครับ สุขภาพยังพอไหว แค่แม่ผมกระเพาะไม่ค่อยดี ช่วงไม่กี่ปีมานี้ไปโรงพยาบาลหลายครั้งแล้ว ส่วนพ่อก็ยุ่งตลอดทั้งวัน ไม่เคยได้พักเลยครับ”
“คนรุ่นพ่อแม่ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละครับ ตอนผมว่างยังปลูกผักไว้กินที่บ้านเลย”
“ไม่เหมือนกันครับ...”
“ก็ยุ่งเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ”
“ไม่เหมือนกันครับ” ดวงตาของซือเสี่ยวหลงเริ่มชื้น เขาเงยหน้าขึ้น ฝืนข่มอารมณ์เอาไว้ “เขารู้สึกว่าติดค้างผม เลยคิดจะหาเงินให้มาก ๆ เก็บไว้ให้ผมครับ”
“แล้วคุณคิดยังไงครับ?” หูเยี่ยนเห็นว่าอารมณ์ของอีกฝ่ายใกล้จะได้ที่แล้ว จึงถามเรื่องที่อ่อนไหวขึ้นเล็กน้อย
“ก็ปล่อยให้เป็นไปตามนั้น ผมจะทำอะไรได้ล่ะ ที่สำคัญคือผมเองไม่มีความสามารถ สอบก็สอบไม่ติด แถมยังเอาแต่กินแล้วก็ขี้เกียจ จะให้ทำยังไงได้”