“กดตัวไว้!”
“ใส่กุญแจมือเลย!”
เหลยเชาตื่นเต้นสุดขีด ตั้งแต่วินาทีที่ซือเสี่ยวหลงหันหลังวิ่งหนี เขาก็มั่นใจแล้วว่าจับคนไม่ผิด
การจับซือเสี่ยวหลงนั้นง่ายมาก ตอนตรวจสอบประวัติ ข้อมูลของอีกฝ่ายแทบจะเขียนคำว่า ‘ฆาตกร’ ไว้เต็มเอกสาร
รับเงินเดือนตำรวจเสริม แต่ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์ห้า ทั้งที่ครอบครัวกลับเป็นครัวเรือนผู้ยากไร้ที่รัฐให้ความช่วยเหลือ
แต่งงานแล้ว ลูกสาวกลับไม่ได้ใช้นามสกุลของเขา พ่อแม่ก็เป็นคนซงเฉิง ทุกอย่างล้วนบ่งบอกว่าเขาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง
ทั้งที่ครอบครัวมีบ้านห้าหลังกับวิลล่าหนึ่งหลังในหรงเฉิง แต่กลับยังเช่าบ้านอยู่ข้างนอก จะไม่ให้เหลยเชาสงสัยได้อย่างไร
ระหว่างที่ซือเสี่ยวหลงไปทำงาน เหลยเชาก็ให้คนไปยังห้องเช่าของเขาทันที พวกเขาพบเสื้อกันฝนสีดำกับรองเท้าบูตยางใต้เตียง แต่ไม่เจอค้อน ไม่อย่างนั้นก็คงมัดตัวเขาได้แน่นหนากว่านี้
“ซือเสี่ยวหลงใช่ไหม?”
“ใช่”
ซือเสี่ยวหลงถูกใส่กุญแจมือทั้งสองข้าง มือไพล่หลัง สีหน้าสงบนิ่งอย่างยิ่ง
“ฉันไม่พูดจาไร้สาระกับนายแล้ว นายเองก็น่าจะเข้าใจ เรียกคนมากดตัวนายตั้งหลายคน จะไม่มีหลักฐานได้ยังไง นายจะสารภาพเอง หรือจะเอายังไง?”
“ให้สารภาพเรื่องอะไร? ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกคุณหมายถึงอะไร อยู่ ๆ ก็เข้ามากดผมไว้”
ซือเสี่ยวหลงถูแก้มขวากับหัวไหล่ ใบหน้าของเขาเปื้อนฝุ่นไปหมดเพราะถูกกดลงกับพื้น
เขารู้ดีว่าหากสารภาพแล้วตัวเองจะต้องเจอกับอะไร ดังนั้นไม่มีทางสารภาพเด็ดขาด