เสิ่นหมิงป่วย
ทั้งที่เรียนแพทย์มาแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้ว่าตัวเองเป็นโรคอะไร
ถึงตอนเรียนแพทย์คลินิกเขาจะถูกคัดออกไปแล้วก็เถอะ
ตอนเห็นศีรษะของเหยื่อทั้ง 6 ใบในห้องใต้ดิน รู้สึกได้ว่าเซลล์ทั่วร่างกำลังสั่นสะท้าน
ร่างกายกำลังหวาดกลัว ราวกับจะบอกให้รีบออกไปจากที่นี่ ที่แถวนี้มีฆาตกรวิปริตไร้มนุษยธรรมอยู่คนหนึ่ง
เสิ่นหมิงเวียนหัว ร่างกายอ่อนปวกเปียก
ความตกใจระดับนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยพบเจอมาตลอดชีวิต
ก่อนลงไปในห้องใต้ดิน เสิ่นหมิงเตรียมใจไว้แล้วว่าข้างล่างอาจมีเลื่อยสักอัน หรือไม่ก็โต๊ะเล็ก ๆ เปื้อนเลือดเต็มไปหมด ไม่ก็มีโซ่ตรวนเปื้อนเลือดและเศษเนื้อติดอยู่
แต่ไม่เคยคิดเลยว่า พอลงไปแล้วหันกลับมา สิ่งที่เผชิญหน้ากลับเป็นศีรษะคน 6 ใบ ผิวซีดเผือด แช่อยู่ในโหลแก้ว
ตอนนั้นเขาถึงกับตะลึงงัน
ถ้าใจไม่แข็งพอ เขาอาจชักกระตุกหมดสติลงไปตรงนั้นก็ได้
เสิ่นหมิงจำไม่ได้ว่าตัวเองขึ้นมาจากห้องใต้ดินได้อย่างไร ตอนนี้ในหัวมีแต่ภาพศีรษะทั้ง 6 ใบที่ถูกแช่จนซีดขาว
หลังขึ้นมาจากห้องใต้ดิน ร่างกายก็ไม่อยู่ในการควบคุมของเขาอีกต่อไป นอนแผ่อยู่บนพื้น ขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ขณะนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นอัมพาต มือเท้าไม่ฟังคำสั่ง
ยังไม่ทันพ้นเที่ยง เขาก็เหงื่อท่วมตัวและไร้เรี่ยวแรง ราวกับน้ำตาลในเลือดต่ำ สุดท้ายเหลยเชาต้องพังประตูเข้ามาอุ้มเขาขึ้นรถ
จับโจวซูฮุยได้แล้ว ทุกคนในชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจต่างดีใจกันมาก
แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่กำลังดีใจ เพราะโจวซูฮุยเคยเป็นเป้าหมายสำคัญที่ถูกตรวจสอบมาก่อน ทว่ากลับมีคนปล่อยเขาไปเพราะมิตรภาพบ้าบอที่อ้างกันขึ้นมา