“โฮ่ง~ โฮ่ง~”
“จะเห่าอะไรกันนักหนา!” เสิ่นหมิงใช้เท้าดันหมาอ้วนสองตัวออกไปเบา ๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนโยนอกไก่ในมือลงพื้น “ฉันให้อาหารแก ยังจะมาเห่าใส่อีก”
เหม่ยฉิวกับเหม่ยทั่นกระดิกหางรัว ๆ ใช้ขาหน้าตะกุยขาเสิ่นหมิง พร้อมแลบลิ้นมองเขาตาละห้อย
ทันทีที่อกไก่ตกลงพื้น เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็สะบัดหัวอย่างรวดเร็ว เหม่ยฉิวกระโดดสูงกว่า คาบชิ้นเนื้อไว้ได้ตรง ๆ แล้วเริ่มเคี้ยว ส่วนเหม่ยทั่นทำได้แค่แลบลิ้นมองตาละห้อย
ลูกหมาสองตัวโตเร็วมาก แค่ผ่านปีใหม่ไปไม่นานก็วิ่งกระโดดโลดเต้นไปทั่วบ้านได้แล้ว ครั้งหนึ่งยังเกือบฉวยจังหวะที่ทุกคนเผลอแอบหนีออกจากบ้านไปด้วย
“อืม~ อืม~”
เหม่ยทั่นที่ไม่ได้กินเนื้อส่งเสียงครางออดอ้อนสองครั้ง แล้วถูไถข้างขาเสิ่นหมิงไม่หยุด
“มี ๆ” เสิ่นหมิงฉีกเนื้อชิ้นเล็ก ๆ ออกมาอีกครั้ง วางบนฝ่ามือแล้วยื่นไปให้
เหม่ยทั่นรีบแลบลิ้นตวัดอกไก่ไปทันที ส่วนเหม่ยฉิวเห็นว่ามีของกินชิ้นใหม่ จึงดมฟุดฟิด กระดิกหางเข้ามาเลียฝ่ามือเสิ่นหมิง
สัมผัสอุ่น ๆ จากลิ้นที่เลียฝ่ามือจนรู้สึกซ่า ๆ ทำให้เสิ่นหมิงอดคิดไม่ได้ว่า มิน่าคนถึงเรียกพวกที่คอยเอาใจคนอื่นข้างเดียวว่าหมารับใช้
เสิ่นหมิงป้อนสลับซ้ายขวา ไม่ลำเอียงให้ตัวไหน ป้อนตัวหนึ่งแล้วลูบหัวทีหนึ่ง ป้อนอีกตัวแล้วลูบหัวทีหนึ่ง ไม่นานอกไก่ชิ้นหนึ่งก็หมดเกลี้ยง
“เธอเคยสัญญากับเธอไว้หรือเปล่า…”
“ว่าไงครับ หัวหน้าทีมเกา”
“เป็นยังไงบ้าง อาหมิง ร่างกายโอเคไหม”
“ก็พอไหวครับ แค่บางครั้งเวียนหัวอยู่พักหนึ่ง นอกนั้นไม่มีอะไร มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”