บทที่ 81 ความเป็นมาและจุดจบของภูเขารื่อเยว่
แววตาที่เคยหยิ่งผยองของหวังจื้อเฉียงแดงก่ำไปหมดในตอนนี้ เมื่อเผชิญกับการสอบสวนและหลักฐาน เขาจึงจำต้องเปิดปากพูด เขาก้มหน้า มองพื้น ก่อนจะเอ่ยออกมา
“คืนนั้นผมให้หมาจ้งโทรศัพท์ไปหาหวังเจี้ยนเย่” น้ำเสียงของหวังจื้อเฉียงทุ้มต่ำและแหบพร่า สายตาเลื่อนไปยังเงามืดตรงมุมห้องสอบสวน ราวกับได้เห็นราตรีเมื่อ 14 ปีก่อนขึ้นมาอีกครั้ง ข้างทางหลวงที่ทอดผ่านภูเขารื่อเยว่
“ไอ้หวังเจี้ยนเย่นั่นมอมเหล้าน้องสาวผมแล้วมีอะไรกับเธอ ตอนแรกผมไม่รู้เรื่อง พอรู้ก็ตอนที่น้องสาวลาออกจากบริษัทของพวกเขา เธอโทรมาบอกว่าท้องแล้ว”
“ตอนนั้นผมช็อกไปเลย น้องสาวผมเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน มีคนมาจีบตั้งเยอะ เธอยังไม่ตอบตกลงกับใคร แต่จู่ ๆ ก็มาบอกผมว่าท้อง แถมยังร้องไห้บอกด้วย”
“ตอนที่ไปหาเธอ ผมถึงได้รู้ต้นสายปลายเหตุ ความคิดแรกของผมคือแจ้งตำรวจ เด็กในท้องของเธอเป็นหลักฐาน แต่เธอไม่ยอม”
“เธอบอกว่าชอบหวังเจี้ยนเย่ ถ้าอยากให้หวังเจี้ยนเย่ติดคุก เธอคงแจ้งตำรวจไปนานแล้ว”
“ผมเลยถามว่าเธอต้องการทำอะไร ผมสนับสนุนเธอแน่นอน เธอบอกให้ผมไปคุยกับหวังเจี้ยนเย่ ให้เขาหย่ากับภรรยาแล้วแต่งงานกับเธอ ถ้าทำไม่ได้จริง ๆ เธอก็จะคลอดลูกเอง ตอนนั้นท้องได้หลายเดือนแล้ว”
“พวกคุณก็รู้ว่าในสมัยนั้น ผู้หญิงท้องก่อนแต่งจะถูกคนมองยังไง ดีที่พวกเราแยกบ้านออกมาอยู่กันหมดแล้ว น้องสาวผมก็เช่าบ้านอยู่เองมาตลอด แต่เรื่องนี้ก็ปล่อยไว้ไม่ได้ ช่วงเทศกาลหรือวันหยุดเธอยังไงก็ต้องกลับบ้าน ถ้าคนในบ้านรู้เข้า ไม่รู้จะพูดยังไงกันบ้าง ผมเลยคิดว่าจะไปคุยกับหวังเจี้ยนเย่”