ระหว่างเดินกลับ ทุกคนเร่งฝีเท้าขึ้นมาก ใช้เวลาเพียง 2 ชั่วโมงก็ออกจากป่าได้ แสงในผืนป่าค่อย ๆ มืดลง เงาต้นไม้ทอดยาวออกไป
เมื่อกลับถึงเต็นท์บัญชาการชั่วคราว ฟ้าก็มืดสลัวแล้ว ไฟในฐานชั่วคราวเปิดสว่างหมด ต่งเยี่ยนเจินกำลังยืนล้อมแผนที่พูดคุยกับคนอีกหลายคน
ทันทีที่เสิ่นหมิงเดินเข้าเขตเต็นท์ เขาก็วางถุงเก็บวัตถุพยานกับตัวอย่างดินลงบนโต๊ะแล้วกล่าวว่า “หัวหน้าต่ง เส้นทางหมายเลข 3 มีเบาะแสสำคัญครับ”
เขาชี้ไปยังถุงเก็บวัตถุพยานใบแรกแล้วเริ่มอธิบาย “พบที่ระยะ 2 กิโลเมตรบนเส้นทางหมายเลข 3 เป็นก้นบุหรี่ยี่ห้อจงหัว ถ่ายภาพเก็บหลักฐานไว้แล้ว จากนั้นที่ระยะ 5 กิโลเมตร ใต้ต้นสนเก่า พบคราบที่สงสัยว่าเป็นปัสสาวะ เก็บตัวอย่างดินมา 3 ชุด เดินลึกเข้าไปอีก 3 กิโลเมตร หรือก็คือที่ระยะ 8 กิโลเมตร ก็พบก้นบุหรี่ยี่ห้อจงหัวอีกมวน สภาพสมบูรณ์กว่ามวนแรกมาก แล้วยังเก็บรอยเท้ามาได้อีกหลายรอยครับ”
“ก้นบุหรี่จงหัวสองมวนนี้น่าสงสัยมาก ชาวบ้านบนเขามีฐานะไม่ค่อยดีนัก น้อยคนจะสูบบุหรี่จงหัวไหว แต่ตอนนี้ยังยืนยันไม่ได้ว่าเบาะแสเหล่านี้เป็นของผู้ต้องสงสัย อาจเป็นคนนอกก็ได้ ทว่าความน่าสงสัยมีสูง ต้องรอผลตรวจออกมาก่อน ดูว่าจะเก็บดีเอ็นเอที่ใช้เป็นหลักฐานได้หรือไม่”
ต่งเยี่ยนเจินหยิบถุงเก็บวัตถุพยานขึ้นมาดูอย่างละเอียด ก่อนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ทำได้ดีมาก ฉันคิดว่านี่เป็นวัตถุพยานสำคัญทั้งหมด ฉันจะจัดคนส่งตัวอย่างกลับไปห้องปฏิบัติการในเมืองทันที ให้เร่งตรวจเป็นกรณีพิเศษ”
……
รถตำรวจแล่นออกจากเมืองเล็กด้วยความเร็ว มุ่งหน้าไปยังสำนักงานตำรวจมณฑล
เงาต้นไม้ด้านนอกหน้าต่างรถถอยหลังผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสิ่นหมิงเอนพิงเบาะ พลางทบทวนเบาะแสที่ได้จากการออกไปครั้งนี้