แสงไฟในห้องปฏิบัติการชั่วคราวบนชั้น 8 สว่างไสวราวกับกลางวัน เสิ่นหมิงขยี้ดวงตาที่แดงก่ำ ก่อนหยิบภาพถ่ายขอบงอใบนั้นยื่นให้หม่าอวี้หลินอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความฉงนที่ปิดไม่มิด
“ผู้อาวุโสหม่า ผมยังไม่แน่ใจเรื่องภาพนี้จริง ๆ ช่วยตรวจดูให้อีกทีได้ไหมครับ รอยรองเท้าผ้าใบขนาด 40 ถึง 41 แต่ช่วงก้าวกลับยาว 52 เซนติเมตร ถ้าบอกว่าเป็นผู้ชาย การกระจายแรงกดก็ไม่ถูกต้อง แต่ถ้าบอกว่าเป็นผู้หญิง ทั้งขนาดรองเท้าและช่วงก้าวก็ผิดปกติเกินไปครับ”
หม่าอวี้หลินวางแว่นขยายในมือลง รับภาพถ่ายมาแล้วขยับเข้าไปใกล้โคมไฟส่องสว่าง แว่นสายตายาวบนสันจมูกเลื่อนลงมาครึ่งหนึ่ง เขาจึงยกมือดันให้เข้าที่ แล้วใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยจาง ๆ บนภาพเบา ๆ
“ฉันสังเกตเห็นภาพนี้มาตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว” แววตาของหม่าอวี้หลินคมกริบ เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก พินิจอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น
“ดูจากรูปทรงรอยเท้านี่ ความกว้างใกล้เคียงกับของผู้ชาย แต่แนวขอบกลับดูนุ่มนวลกว่ารอยเท้าผู้ชายทั่วไป อีกอย่าง จุดรับแรงกดบริเวณหน้าเท้ากับส้นเท้าก็แปลกมาก ไม่เหมือนรอยเท้าของผู้ใหญ่ปกติ”
เสิ่นหมิงพยักหน้าทันที แล้วเลื่อนแผนภาพตรวจสอบรอยเท้าบนโต๊ะมาไว้ตรงกลางระหว่างทั้งสอง ใช้ดินสอชี้ภาพเปรียบเทียบรอยเท้าผู้ชายตามมาตรฐาน
“ที่ผู้อาวุโสพูดถูกครับ! ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ปกติใส่รองเท้าเบอร์ 40-41 และมีช่วงก้าว 52 เซนติเมตร ส่วนสูงน่าจะอยู่ที่ประมาณ 1.70 เมตร แต่รอยเท้าผู้ชายจะมีจุดกดบริเวณด้านนอกของหน้าเท้าและด้านนอกที่ชัดเจนเป็นพิเศษ อีกทั้งจุดศูนย์ถ่วงจะค่อนไปทางด้านหลัง”
“แต่รอยเท้าในภาพนี้ แรงกดบริเวณหน้าเท้ากลับกระจายสม่ำเสมอเกินไป จุดกดก็ค่อนไปทางด้านใน แถมยังมีร่องรอยการแผ่กระจายที่ไม่สม่ำเสมออยู่เล็กน้อย คล้ายกับตอนเดินแล้วจุดศูนย์ถ่วงแกว่งไปทางซ้ายขวาเบา ๆ”