จักรพรรดิซู่หนิงจมสู่ห้วงความคิด คำกล่าวของนั่วนั่วฮองเฮาน่าพิจารณาอย่างยิ่ง
ในยามนั้น ไท่จื่อกับองค์ชายหกก็เข้าเฝ้า ทั้งสองมาเพื่อทูลขอพระราชทานอภัยโทษแก่โจวกุ้ยเฟยเช่นกัน
จักรพรรดิซู่หนิงตรัสถามว่า “โจวกุ้ยเฟยเหิมเกริมชอบรังแกพวกเจ้ามิใช่หรือ เหตุใดพวกเจ้าจึงยังมาขออภัยโทษให้นางเล่า”
“ที่แท้ฝ่าบาททรงทราบมาตลอดว่าโจวกุ้ยเฟยรังแกพวกเรา เหตุใดจึงทรงปล่อยปละมาโดยตลอดพ่ะย่ะค่ะ” คำพูดขององค์ชายหกทำให้จักรพรรดิซู่หนิงถึงกับอึ้งไป
พระองค์ไม่อาจแน่ใจว่าไอ้หนูนี่มาขออภัยโทษ หรือมาหาเรื่องกันแน่
ฮองเฮาก้มหน้ารีดเสื้อผ้าให้นั่วนั่ว แสร้งไม่ได้ยินคำนี้ ยามนี้การแกล้งโง่จำเป็นอย่างยิ่ง
ไท่จื่อเซียวจิ่งเซวียนทำลายความเงียบ “ฝ่าบาท ที่โจวกุ้ยเฟยหยิ่งผยอง อาจหาญบังอาจถึงเพียงนี้ ล้วนเพราะพระองค์ทรงนิ่งเฉย หากจะสืบสาวหาตัวต้นเหตุ ฝ่าบาทต้องทรงเป็นอันดับแรก”
“อาจหาญ หรือว่าเป็นข้าที่ให้นางไปปล่อยเงินกู้นอกระบบ” จักรพรรดิซู่หนิงกริ้วด้วยความอับอาย
“เงินพวกนั้นมาได้อย่างไร โจวกุ้ยเฟยเองก็ไม่ทรงทราบ เพราะพระองค์ทรงปล่อยปละนางจึงบังอาจถึงเพียงนี้ ฝ่าบาท ข้ามิได้ใส่ใจความเป็นความตายของโจวกุ้ยเฟย ทว่านั่นเป็นพระมารดาขององค์ชายสาม”
คำพูดของไท่จื่อครานี้นับว่าอุกอาจยิ่งนัก ฮองเฮาลอบเสียวสันหลังให้เขา
นั่วนั่วก้าวเข้าไปถูกจังหวะ ฉุดแขนเสื้อของจักรพรรดิซู่หนิงพลางกล่าวว่า “ท่านพ่อบุญธรรมเจ้าคะ พี่ชายสามตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว หากท่านประหารมารดาของเขา เขากลายเป็นเช่นอ๋องหยงจะทำอย่างไร”
“ฝ่าบาท โจวกุ้ยเฟยถูกปลดเข้าตำหนักเย็นแล้ว ก็ให้พระนางประทับอยู่ในตำหนักเย็นเถิด องค์ชายสามคิดถึงเมื่อใดก็ยังไปเยี่ยมได้ นับเป็นที่พึ่งทางใจ”