ตี๋รั่วหลัวตรงหน้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้ากลายเป็นอีกแบบหนึ่ง
“นั่วนั่ว?” น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมเช่นกัน
“ท่านเป็นใคร?” เมื่อเห็นใบหน้าแปลกถิ่นตรงหน้า นั่วนั่วรู้สึกว่าเขาดูคล้ายท่านแม่บ้าง คล้ายท่านพ่อบ้าง
คนผู้นั้นยังไม่ทันตอบ ศีรษะของเขาก็เปล่งแสงสว่าง วงแสงค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นดอกไม้สีขาวใสดุจคริสตัล
“ดอกไม้ เจ้ากลับมาแล้ว” นั่วนั่วดีใจยื่นสองมือออก ดอกไม้นั้นลอยลงมาบนมือของนาง
แท้จริงแล้วหยาดน้ำตาของนั่วนั่วทำให้ดอกไม้ใช้พลังหมดสิ้นแล้วเกิดใหม่
มันถอนกายเปลี่ยนกระดูก เหลือเพียงสีดำหมึกบนเกสรเท่านั้นที่บอกให้นั่วนั่วรู้ว่ามันคือดอกไม้นั้น
เพียงแต่ยามนี้ มันไม่อาจพูดจาตอบโต้กับนั่วนั่วได้อีก
นั่วนั่วประคองมันขึ้นอย่างทะนุถนอม “ข้ารู้ว่าเจ้าชอบโลกที่อบอุ่นสว่างไสว ข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริง”
มหาปุโรหิตให้คนไปเชิญหลินจื้อหย่วนและบุตรเข้ามา หลินจื้อหย่วนที่ร้อนใจดุจเพลิงเผาจนแทบบ้าเดินสามก้าวเป็นสองก้าวเข้ามา พอเห็นตี๋รั่วหลัวในแวบแรก น้ำตาแห่งความอาวุโสก็ไหลริน
ริมฝีปากของเขาสั่นระริก อยากเข้าไปใกล้แต่ก็ไม่กล้าก้าวไป เกรงจะทำให้ภาพตรงหน้าแตกสลาย
“ท่านพ่อ นั่วนั่วไม่เป็นอะไรใช่ไหม” หลินชิงอวิ๋นตามเข้ามา เห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า จู่ ๆ เขาก็พูดตะกุกตะกัก ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ แต่กลับพูดประโยคที่สมบูรณ์ไม่ออกสักคำ
“พ่อ... เขา... เจ้าเด็กนี่”
ส่วนตี๋รั่วหลัวที่อยู่ตรงข้ามนั้นน้ำตาท่วมหน้าไปนานแล้ว