"ท่านพ่อ ตี๋รั่วหลัวจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม" หลังจากคลุกคลีกันมานาน หลินชิงอวิ๋นนับถือตี๋รั่วหลัวเป็นพี่น้องแล้ว
"ไม่เป็นอะไรแน่ ถึงตี๋รั่วหลัวจะพูดน้อย แต่ในใจมีจิตใจเด็ดเดี่ยว เขาต้องทนได้แน่"
ปากก็พูดเช่นนี้ แต่หลินจื้อหย่วนเครียดยิ่งกว่าหลินชิงอวิ๋นเสียอีก
เขารู้สึกผิดมาก โทษตัวเองที่เห็นแก่ตัวเกินไป อยากรู้ใจจะขาดว่าตี๋รั่วหลัวคือชิงหยางหรือไม่ การที่ตี๋รั่วหลัวไม่ลังเลเลยสักนิด ก็คงมีส่วนมาจากตนเช่นกัน
เวลานี้เขาเพียงหวังให้ตี๋รั่วหลัวปลอดภัยก็พอ
น่าเสียดายที่ผิดจากที่หวัง เสียงร้องของตี๋รั่วหลัวยิ่งน่าสงสารขึ้นเรื่อยๆ
นั่วนั่วเอามือน้อยๆ ไพล่หลัง ปากพร่ำไม่หยุด "พี่จงต้องไม่เป็นอะไร ต้องไม่เป็นอะไรแน่"
กำลังพร่ำอยู่ เสียงเยือกเย็นน่าขนลุกก็ดังขึ้นข้างหูของนั่วนั่ว "เด็กน้อย เด็กน้อย ร่างพี่ชายของเจ้าทนไม่ไหวแล้ว อีกเดี๋ยววิญญาณก็แตกสลาย รีบเอากระจกทองแดงมาเก็บดวงวิญญาณเขาเถิด"
"กระจกทองแดง..." ทุกคนเห็นเพียงนั่วนั่วมีท่าทีตื่นตระหนกขึ้นมา ไม่หยุดงมอะไรบางอย่างในถุงหอม
"นั่วนั่ว เกิดอะไรขึ้น เจ้าหาอะไร" นั่วนั่วลนลานถึงเพียงนี้ หลินจื้อหย่วนและหลินชิงอวิ๋นต่างก็กังวล
"พี่จงไม่ดีแล้ว นั่วนั่วไปช่วยเขา" พูดจบประโยค ในที่สุดนั่วนั่วก็เจอกระจกทองแดง นางกำกระจกทองแดง วิ่งขาตึงๆ ไปยังห้องหับของมหาปุโรหิต