เรือรบได้รับความเสียหายอย่างหนัก น้ำทะลักเข้าไม่หยุด แต่พวกเขากลับหาเสี้ยวของศัตรูไม่พบ
นายเซียวผู้กล้าค้นหาอยู่ทั่วทุกทิศ เซี่ยกูไป๋ทะยานร่างขึ้นสู่ยอดเสากระโดงที่หักแล้วกวาดตามองไปรอบทิศ ในที่สุดพวกเขาก็พบร่องรอย ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า "พวกมันอยู่ใต้น้ำ"
ขณะนั้นหลินชิงอวิ๋นก็มิได้อยู่เฉย เขาพุ่งตัวไปยังช่องโหว่ของเรือรบ อมไข่มุกหลบวารีที่นั่วนั่วให้ไว้ในปาก เป็นจริงดังว่า ร่างของเขาถูกฟองอากาศห่อหุ้ม เขายืนขวางอยู่กลางฟองนั้น ใช้กายสกัดกั้นทะเลที่ไหลย้อน
เจิ้งเยี่ยเห็นดังนั้นจึงเอาอย่างบ้าง นางวางไข่มุกคัมภีร์วารีไว้บนหน้าผาก สิ่งอัศจรรย์ก็บังเกิด ภาพประหลาดใต้ทะเลปรากฏขึ้นในห้วงคิดของนาง นางเห็นพืดหินใหญ่ที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ ตรงข้ามแนวเฉียงมีเรือรบลำหนึ่งถูกทิ้งร้างอยู่ นั่นคือทิศทางที่ลูกปืนใหญ่ยิงมา
นางเร่งรุดไปหานายเซียวผู้กล้า บอกตำแหน่งเรือใบร้างลำนั้นแก่เขา "ท่านเซียว พวกศัตรูน่าจะซ่อนตัวอยู่ในเรือลำนั้น"
ผู้ที่สามารถยิงปืนใหญ่ได้ต้องเป็นมนุษย์ แต่พวกมันอยู่ในทะเลได้อย่างไรกัน? คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของนายเซียวผู้กล้า แต่ยามนี้สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดคือทำลายปืนใหญ่ของศัตรู
ระหว่างที่หลินชิงอวิ๋นอุดช่องโหว่ เหล่ากะลาสีก็เริ่มนำสิ่งของมาอุดช่องโหว่แล้ว บัดนี้ช่องโหว่ใหญ่ถูกอุดไว้จนแน่น เหลือเพียงรอยแตกเล็กน้อย
"ท่านเซียว ข้าขอลงไปสำรวจดู" ด้วยมีไข่มุกหลบวารี หลินชิงอวิ๋นยิ่งปราศจากความกลัว
นายเซียวผู้กล้าพยักหน้า "เจ้าเพิ่มความระมัดระวังด้วย"