นายเซียวผู้กล้า เซี่ยกูไป๋ และพวกอีกสี่คนยืนนิ่งอยู่กับที่ พวกเขาไม่ได้ยินสิ่งที่หอยพูดเลยสักคำ เห็นแต่เพียงพวกมันตั้งเปลือกขึ้นมาโต้ตอบกับนั่วนั่ว ซึ่งก็น่าพิศวงมากพอแล้ว
ในที่สุดเมื่อเห็นหอยกลับสู่ทะเลไปเอง พวกเขาถึงได้เชื่อว่าสิ่งที่นั่วนั่วพูดเป็นความจริง หอยพวกนั้นรอคอยที่จะมอบของขวัญให้นั่วนั่วจริง ๆ
นั่วนั่วนอนพาดอยู่ที่ขอบเรือ โบกมือน้อย ๆ ไม่หยุดเพื่ออำลาหอย เซี่ยกูไป๋โผบินลงมาจากเสากระโดงเรือ ลูบศีรษะนั่วนั่วแล้วกล่าวว่า "แม่หนูน้อย ข้ากลับแล้ว"
หลินชิงอวิ๋นรีบเข้าไปกล่าวขอบคุณ "ท่านเซี่ยผู้กล้า ขอบคุณท่านที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือหลายครั้งหลายครา นี่เป็นวาสนาของน้องสาวข้า"
"ข้ากับนั่วนั่วมีวาสนาต่อกัน นี่ไม่ถือเป็นสิ่งใด แม่หนูน้อย เจ้าไม่คิดจะฝึกดาบกับข้าจริงหรือ" นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เซี่ยกูไป๋เอ่ยปากเชื้อเชิญนั่วนั่ว
"ไม่เอา ไม่เอา ท่านพ่อสอนด้วยตัวเองข้ายังไม่เรียนเลย" นั่วนั่วส่ายศีรษะอย่างแรง แค่ไปเรียนที่หงเหวินกว่านก็จะแย่ตายแล้ว นางจะไม่เรียน
"เช่นนั้นฝึกกับท่านลุงเซียวเล่า" นายเซียวผู้กล้าก็ไม่ยอมน้อยหน้า เด็กที่มีพรสวรรค์เช่นนี้จะให้คนอื่นแย่งไปได้อย่างไร
"นั่วนั่วไม่เรียน แต่นั่วนั่วมีของขวัญจะให้พวกท่าน" นั่วนั่วกล่าวจบ ก็นำสมบัติที่หอยทิ้งไว้บนดาดฟ้าเรือใส่ลงในถุงหอมน้อยทีละชิ้น เหลือไว้เพียงสี่เม็ด
ทั้งสี่คนล้วนผ่านโลกมากว้างขวาง รู้ว่าสิ่งของเหล่านั้นแต่ละชิ้นล้วนมีค่าประมาณมิได้ แต่ก็ไม่มีใครคาดหวังสิ่งใด เซี่ยกูไป๋กลับสงสัยยิ่งนัก ถุงหอมขนาดเท่าฝ่ามือของนั่วนั่วบรรจุของมากมายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ผู้ที่ปีนขึ้นมาจากทะเลลึกได้ด้วยตัวเองแล้วยังพูดคุยหัวเราะได้อย่างปกติเช่นนี้ มีความพิเศษบางอย่างก็เป็นเรื่องปกติ
นั่วนั่วหยิบไข่มุกสีน้ำเงินครามดั่งทะเลลึกเม็ดหนึ่งยื่นให้แก่นายเซียวผู้กล้า แล้วกล่าวว่า "ท่านลุงเซียว นี่ให้ท่าน สิ่งนี้เรียกว่าไข่มุกตรึงสมุทร พกติดตัวสามารถระงับคลื่นลม ขับหมอกทะเล ทั้งยังรับรู้ความเคลื่อนไหวผิดปกติของผืนน้ำทั่วหล้า ท่านเก็บไว้มีประโยชน์ที่สุด"