สิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลินคาดไม่ถึงคือ หลังจากถูกนั่วนั่วเป่าเช่นนี้ ขาขวาที่ชามาหลายปีของนางกลับรู้สึกผ่อนคลายสบายขึ้นมา
นางหัวเราะในใจ คงเป็นเพราะตนเองอยากได้หลานสาวมากเกินไป จึงเกิดความรู้สึกผิดไปเองเช่นนี้
ถังหว่านฉิงซึ่งประจักษ์แล้วว่าลมเป่าของนั่วนั่วทรงพลังเพียงใด จ้องมองฮูหยินผู้เฒ่าหลินโดยไม่กะพริบตา เอ่ยถามด้วยความคาดหวังว่า "ท่านแม่ รู้สึกดีขึ้นมากหรือไม่เจ้าคะ"
ท่านไท่ฮูหยินหลินเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เจ้าไม่ต้องบอก ข้าถูกนั่วนั่วเป่าเช่นนี้ ขาก็ไม่ได้ชามากเหมือนก่อนแล้ว"
ถังหว่านฉิงลดเสียงลงกล่าวว่า "ท่านแม่ โรคเรื้อรังของข้าก็ถูกนั่วนั่วรักษาด้วยวิธีนี้เช่นกัน"
เมื่อเห็นคุณน้าสวยชมตน นั่วนั่วก็ยืดอกน้อย ๆ อย่างภาคภูมิใจกล่าวว่า "นั่วนั่วเก่งใช่ไหมล่ะ"
"เจ้าหมายความว่า..." คำพูดต่อมาฮูหยินผู้เฒ่าหลินไม่ได้เอ่ยออกมา ถังหว่านฉิงรีบพยักหน้าทันควัน
ฮูหยินผู้เฒ่าหลินยังมีอะไรไม่เข้าใจอีก เด็กนั่วนั่วคนนี้ไม่เพียงมีเนตรเพลิงทองที่มองเห็นสิ่งชั่วร้ายที่คนธรรมดามองไม่เห็น ยังมีพรสวรรค์ที่ทำให้ความเจ็บปวดหายไปได้ดั่งปาฏิหาริย์ ครั้งนี้ลูกสะใภ้เก็บสมบัติล้ำค่ามาได้แล้ว
นางรู้สึกถึงกระแสอุ่นที่ไหลจากขาไปทั่วร่าง ไม่นานนัก ฮูหยินผู้เฒ่าหลินก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า ราวกับกลับไปอยู่ในสภาพที่ออกรบเมื่อครั้งยังสาว
พอดีเวลานั้นมียุงตัวหนึ่งส่งเสียงหึ่ง ๆ อยู่ไกลออกไปหลายจ้าง ฮูหยินผู้เฒ่าหลินขยับเท้าทั้งสองโดยไม่รู้ตัว ในชั่วพริบตาก็จับปีกยุงได้แล้ว