ในที่สุดหัวใจที่ลอยละล่องของถังหว่านฉิงก็กลับลงมาวางที่เดิม นางกอดนั่วนั่วไว้แนบอก "นั่วนั่ว เจ้าตื่นเสียที เหตุใดจึงหลับนานเพียงนี้"
นั่วนั่วยิ้มด้วยความเขินอายเล็กน้อย "ท่านน้า ท่านย่า นั่วนั่วง่วงยิ่งนัก"
พอดีกับที่พูดถึงนั้นเอง นอกหน้าต่างก็มีเสียงนกกระจิบจอกเจี๊ยวจ๊าวร้องมา นั่วนั่วกล่าวขึ้นด้วยความดีใจ "ท่านย่า ท่านน้า เสี่ยวชุ่ยกลับมาแล้ว เสี่ยวชุ่ย รีบเข้ามาเถิด"
เมื่อได้ยินนั่วนั่วเรียก เสี่ยวชุ่ยก็บินมาที่ขอบหน้าต่าง แล้วชะโงกมองดูข้างในอย่างระแวดระวัง
นั่วนั่วโบกมือเรียกนกน้อย "ไม่ต้องกลัวไปเสี่ยวชุ่ย ท่านน้ากับท่านย่าล้วนเป็นคนดี รีบเข้ามาเถิด"
นกน้อยเอียงคอพิศดูอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็สยายปีกบินเข้ามา หยุดลงที่หัวไหล่ของนั่วนั่ว แล้วร้องจิ๊วจิ๊วจ๊าๆ
นั่วนั่วขานรับเป็นระยะๆ อื้มอาอยู่เป็นพัก ดูราวกับกำลังสนทนากับนกน้อยอยู่
สักพักหนึ่งสองเด็กน้อยก็สนทนากันเสร็จ นั่วนั่วประคองนกน้อยไว้ในฝ่ามือ แล้วลูบขนอ่อนๆ ของมันเบาๆ "เสี่ยวชุ่ยเก่งนัก หาที่ซ่อนของไม่ดีได้แล้ว นี่ให้เจ้ากิน"
ว่าแล้วก็ล้วงของที่คล้ายเมล็ดพืชเม็ดเล็กๆ ออกมาจากถุงหูรูดใบน้อย วางไว้ในฝ่ามือ นกสีเขียวครามตัวนั้นก็ก้มหน้าลงจิกกินทีละเมล็ด
ฮูหยินผู้เฒ่าหลินรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก กระทั่งนกน้อยยังเชื่อใจนั่วนั่วเช่นนี้ ก็เห็นได้ว่าเด็กน้อยนั่วนั่วนี้มีจิตใจบริสุทธิ์และเปี่ยมด้วยเมตตาอย่างยิ่ง
ถังหว่านฉิงนั้นชินเสียแล้ว สิ่งที่นางกังวลยิ่งกว่าเวลานี้คือ นั่วนั่วบอกว่าจะหา "ของไม่ดี" ที่คอยกดทับโชคชะตามารดาสามีให้เจอหรือไม่ จึงถามออกไปอย่างอดใจไม่ไหว "นั่วนั่ว หาของไม่ดีนั่นพบหรือไม่?"