หลี่เซียวอวิ๋นวิ่งขึ้นไปบนกำแพงเมือง เห็นหลี่ชิงอวิ๋นที่ดึงเคราปลอมออกแล้ว เขาก็ตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า "รีบเปิดประตูเมือง แม่ทัพหลินกลับมาแล้ว"
ผู้รักษาเมืองเป็นทหารของซวีจิ้งเซียว เมื่อได้ยินคำสั่งของหลี่เซียวอวิ๋น พวกเขาไม่ยอมเปิดประตูทันที เพียงกล่าวว่า "แม่ทัพหลี่โปรดให้อภัย ชาวหูเจ้าเล่ห์เพทุบาย หากไม่มีคำสั่งของแม่ทัพใหญ่สวี พวกกระหม่อมมิอาจเปิดประตูให้ได้"
"นั่นมันแม่ทัพหลินนะ" หลี่เซียวอวิ๋นแทบคลั่ง จะให้แม่ทัพหลินรออยู่ข้างนอกได้อย่างไร
หลินจื้อหย่วนได้ยินเช่นนั้น จึงรีบกล่าวว่า "เซียวอวิ๋น พี่น้องที่รักษาเมืองพูดถูกต้องแล้ว เจ้าไปแจ้งข่าวก่อน พวกเรารออยู่ตรงนี้"
"แม่ทัพ?" หลี่เซียวอวิ๋นยังไม่ยอม แม่ทัพหลินรักษาเป่ยเจียงมาครึ่งชีวิต ครั้นกลับมาในยามนี้กลับถูกขัดขวางไม่ให้เข้าเมือง ช่างเป็นเรื่องเหลือทน
แต่คำสั่งของแม่ทัพหลิน เขาไม่กล้าขัด
"รีบเปิดประตู ต้อนรับแม่ทัพหลินเข้าเมือง" ซวีจิ้งเซียวได้รับข่าวรีบสวมเสื้อผ้าออกมาแต่ไกล ก็สั่งให้ทหารเปิดประตู
ตัวเขาเองถึงกับวิ่งออกไปนอกเมืองเพื่อต้อนรับ "แม่ทัพหลิน ข้าน้อยได้ยินกิตติศัพท์ท่านมานาน วันนี้ในที่สุดก็ได้พบท่านตัวจริง"
แต่หน้าขบวน ผู้ที่ยืนอยู่เป็นขอทานเสื้อผ้าขาดวิ่นเต็มไปด้วยบาดแผล เขามองโดยรอบอีกครั้ง รู้สึกว่าใครก็ไม่เหมือนหลินจื้อหย่วน
ซวีจิ้งเซียวเต็มไปด้วยความฉงน "กล้าถามว่า แม่ทัพหลินอยู่ที่ใด?"
ยังคงเป็นหลินจื้อหย่วนที่ก้าวออกมาก่อน ประสานมือคำนับแล้วกล่าวว่า "ข้าน้อยหลินจื้อหย่วน คารวะแม่ทัพใหญ่สวี"
ซวีจิ้งเซียวตะลึงไปชั่วขณะ แล้วจึงรีบเชื้อเชิญคนเหล่านั้นเข้าเมืองอย่างอบอุ่น