หลินจื้อหย่วนและตี๋รั่วหลัวต่างใจหายวาบ แต่ก็ไม่ได้ลงมือในทันที
เพราะบนใบหน้าของอาหลานน่า พวกเขาไม่เห็นร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงแววตาเด็ดเดี่ยวเย็นชา
พลันเห็นอาหลานน่าถีบตัวทะยาน ร่างบางเหยียบหลังม้าอย่างแผ่วเบา หลบหลีกดาบโค้งของหัวหน้าคนร้ายได้อย่างสมบูรณ์
และในชั่วจังหวะที่หัวหน้านั้นโจมตีพลาดเป้า นางก็แทงมีดสั้นในมือเข้าที่ลำคอของหัวหน้าคนร้ายทันที
หลินจื้อหย่วนรีบใช้มือใหญ่ปิดตาของนั่วนั่วเอาไว้ หัวหน้าคนร้ายร่วงลงกับพื้นตามเสียงร้อง
อาหลานน่ากลับคืนสู่อานม้าอย่างสง่างาม แล้วกล่าวอย่างเชื่องช้า “หัวหน้าพวกเจ้าได้ตายไปแล้ว ใครยังอยากลองความคมของมีดสั้นข้าอีกเล่า”
เดิมทีชาวโหลวหลานคิดว่ามั่นใจที่จะชนะอย่างแน่นอน ไม่คาดคิดว่ากองกำลังของหลินจื้อหย่วนจะซัดพวกเขาแตกกระเจิงได้ในพริบตา
ถึงขั้นที่บัดนี้แม้แต่หัวหน้าก็ยังสิ้นชีวิต พวกเขาหมดใจจะสู้ต่อนานแล้ว
อาหลานน่าเอ่ยต่อ “การกลับมาครั้งนี้ของข้า ก็เพื่อชำระล้างความผิดพลาดและฟื้นฟูความถูกต้อง หากพวกเจ้ายินดีติดตามข้า ก็จงโยนอาวุธทิ้งเสีย หากยังไม่เห็นดีกับข้า ข้าก็จะไม่ลำบากพวกเจ้า ให้นำความกลับไปบอกเทโป้ว ให้เขามาเตรียมรับเสด็จ ณ ท้องพระโรงแห่งโหลวหลานในอีกสองวัน องค์หญิงผู้นี้กลับมาแล้ว”
ชาวโหลวหลานเหล่านั้นคิดว่าหากไม่ยอมจำนนก็คงถูกสังหาร ไม่คาดคิดว่าอาหลานน่าจะปล่อยคนไปโดยตรง
พวกเขาแม้ไม่ชอบเทโป้ว แต่ก็ไม่โง่ถึงขั้นยอมจำนนต่อสตรีที่ไร้ซึ่งสิ่งใดเป็นที่พึ่ง
มีคนหนึ่งคารวะอาหลานน่าแล้วกล่าวว่า “ขอบพระทัยองค์หญิงที่ไว้ชีวิตพวกเรา คำกล่าวขององค์หญิง พวกเราจะนำไปบอกกล่าวอย่างแน่นอน”