นั่วนั่วที่ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์นัก เมื่อได้ยินชื่อตนถูกเอ่ยถึง จึงรีบถามว่า “นั่วนั่วช่วยอะไรได้บ้างหรือ”
หลินชิงอวิ๋นชำเลืองมองน้องสาวคราหนึ่ง รู้สึกว่าที่ตี๋รั่วหลัวกล่าวมานั้นมีเหตุผล นี่เป็นสิ่งที่ถนัดของน้องสาวตนจริง ๆ
“หากองค์หญิงฉางเล่อทรงช่วยเหลือได้ นับเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง” จีหย่าแม้จะไม่เชื่อว่าเด็กน้อยน่ารักน่าชังเช่นนี้จะช่วยอะไรสำคัญได้ แต่หากมองอีกมุมหนึ่ง เหล่าทูตจากต้าหวานก็เท่ากับยอมรับคำขอของนางแล้ว
หลินจื้อหย่วนยิ้มจาง ๆ “เรื่องขององค์หญิงอาหลานน่า พวกเราจักพยายามช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอให้หวางโฮ่วและมหาปุโรหิตช่วยเหลือเช่นกัน”
“แม่ทัพหลินเกรงใจเกินไปแล้ว มีเรื่องใดก็โปรดกล่าวมาเถิด”
จีหย่าตอบรับอย่างว่องไวด้วยวาจา แต่ในใจกลับลอบคิดคำนวณ ไม่รู้ว่าหลินจื้อหย่วนจะยื่นข้อเสนอใดออกมา
“ข้าได้ยินมาว่าแต่เดิมตี๋รั่วหลัวเป็นชาวฮั่น มหาปุโรหิตใช้วิชาลับเปลี่ยนโฉมหน้าของเขา จึงใคร่ขอให้มหาปุโรหิตคืนรูปลักษณ์เดิมให้แก่เขา”
จีหย่าคาดไม่ถึงว่าข้อเรียกร้องของหลินจื้อหย่วนจะเป็นเพียงเท่านี้ นางนึกว่าเป็นเงื่อนไขยกเมืองให้หลังสำเร็จเสียอีก จนแทบไม่เชื่อหูตนเอง จึงถามว่า “เพียงเท่านี้หรือ”
“เพียงเท่านี้” หลินจื้อหย่วนตอบโดยไม่ลังเล
“มหาปุโรหิต เช่นนั้นท่านจงเร่งคืนรูปลักษณ์เดิมให้ตี๋รั่วหลัวเถิด”
คำพูดแผ่วเบาของจีหย่าทำให้มหาปุโรหิตถ่าน่ามีสีหน้าลำบากใจ “หวางโฮ่ว วิชาลับนี้มีความเสี่ยงสูงยิ่ง และตั้งแต่โบราณกาลมา ใช้เพียงเปลี่ยนโฉมหน้าให้ต่างจากเดิม ไม่เคยมีผู้ใดเปลี่ยนกลับคืนมาได้เลย”