ฉินเยว่ไม่ยินยอม "นี่จงใจรังแต่ข้าคนเดียวหรือ"
อาจารย์วิชายุทธ์ทำหน้าจริงจัง "ฉินเยว่ เจ้าลงโทษเพื่อนร่วมสำนักโดยไร้เหตุผล ยังไม่รีบขอโทษอวี๋เป่ยเฉินอีก อย่าตีฝีปาก"
"ข้าเองก็โดนตีเหมือนกัน" ฉินเยว่ยิ่งไม่พอใจ
"เจ้าต้องขอโทษเป่ยเฉิน เรื่องของพวกเราไม่ควรลากเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง" หลินชิงอี้มองไปทางฉินเยว่ ท่วงท่าสง่าผ่าเผยไม่หวั่นเกรง
"พ่อของเจ้ามันศิษย์หลอกโลก ตระกูลหลินของพวกเจ้ามือเปื้อนเลือดของทหารและชาวบ้านชายแดนเต็มไปหมด ข้าพูดไปไม่กี่คำก็ผิดหรือ เขาเองต่างหากที่เข้ามาหาเรื่องเอง จะโทษใครได้" ฉินเยว่ไม่ได้ใส่ใจหลินชิงอี้เลยแม้แต่น้อย
"ห้ามดูหมิ่นบิดาข้า ดูหมิ่นตระกูลหลิน" หลินชิงอี้ถูกยั่วยุจนเดือดดาล เงื้อหมัดจะเข้าไปต่อยฉินเยว่ แต่อาจารย์ขวางไว้ "หลินชิงอี้ วิถีบัณฑิต ไม่ใช้กำลัง"
"กฎวิถีบัณฑิตใช้ได้เฉพาะกับบัณฑิตด้วยกัน ส่วนพวกไร้ยางอาย ต้องใช้หมัดเท่านั้น" หลินชิงอี้ดิ้นรน อยากประมือกับฉินเยว่ให้รู้แพ้รู้ชนะ
ฉินเยว่ก็เดือดดาลเช่นกัน ด่าออกมา "เจ้าว่าใครไร้ยางอาย ไอ้ทรยศชาติกินบนเรือนขี้บนหลังคา"
"ตระกูลหลินก็คือพวกทรยศชาติ พวกเราผู้ฝึกยุทธ์รังเกียจที่จะคบหาพวกทรยศชาติ ไล่หลินชิงอี้ออกไปจากสำนักหงเหวิน" จ้าวเหิงตะโกนเสียงดังขึ้นข้างหนึ่ง พอตะโกนขึ้น ทุกคนในลานยุทธ์ก็พากันตะโกนตาม ต้องการขับไล่หลินชิงอี้ออกจากสำนักหงเหวิน
อาจารย์วิชายุทธ์เคาะฆ้องบนลานยุทธ์ ทุกคนจึงเงียบลง