ฮ่องเต้เอ่ยปากก็ถูกปฏิเสธทันควัน ทรงลูบจมูกอย่างขัดเขิน ฮองเฮาเห็นดังนั้นจึงรีบกล่าว “นั่วนั่ว หากเจ้ายอมรับท่านพ่อบุญธรรมท่านแม่บุญธรรม ก็จะมีคนรักเจ้ามากขึ้นอีกสองคนนะ”
นั่วนั่วเอียงศีรษะ สีหน้าระแวดระวัง “น่าประหลาด เหตุใดพวกท่านจึงล้วนอยากเป็นพ่อแม่ของนั่วนั่ว ก่อนหน้านี้มีคนชั่วร้ายคนหนึ่งก็เป็นเช่นนี้ นางจะพานั่วนั่วไป นั่วนั่วจะไม่ไปไหนทั้งสิ้น จะอยู่กับท่านแม่และท่านยายเท่านั้น”
ที่แท้นั่วนั่วก็กังวลว่าหากยอมรับพ่อบุญธรรมแม่บุญธรรมแล้วจะต้องพรากจากท่านแม่ เด็กน้อยอายุไม่มาก แต่จิตใจช่างคิดมากเสียจริง
ฮ่องเต้ทรงสัญญาทันที “นั่วนั่วเข้าใจผิดแล้ว หากยอมรับพ่อบุญธรรมแม่บุญธรรม เจ้าก็ยังคงพำนักอยู่ที่จวนแม่ทัพเช่นเดิม เพียงแต่เจ้าสามารถเข้าวังได้ทุกเมื่อ มีท่านยายเสด็จแม่เพิ่มอีกคน และยังมีพี่ชายองค์ชายอีกมากมาย”
“ไม่เพียงเท่านั้น หากเจ้าเป็นบุตรีบุญธรรมของเรา เจ้าก็จะเป็นกงจู่” ฮองเฮาตรัสด้วยพระพักตร์ยิ้มแย้มดั่งบุปผา
“กงจู่คืออะไร กินได้หรือไม่” นั่วนั่วถามด้วยความสงสัย
ฮองเฮานิ่งงันไปทั้งองค์ นั่วนั่วช่างน่ารักถึงเพียงนี้
หวังต้าเจียนเองก็อดหัวเราะมิได้ ค่อย ๆ อธิบายให้นั่วนั่วฟังอย่างอดทน “กงจู่ไม่ใช่ของกิน แต่เป็นฐานันดรศักดิ์ เช่นบุตรีของชินอ๋องเรียกว่าพระธิดา ส่วนบุตรีของฮ่องเต้เรียกว่ากงจู่”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” นั่วนั่วพยักหน้า “เช่นนั้นกงจู่ใหญ่กว่าพระธิดาหรือไม่”
“ย่อมอยู่แล้ว กงจู่ใหญ่กว่าพระธิดา” หวังต้าเจียนไม่รู้ว่าเหตุใดนั่วนั่วจึงถามเช่นนั้น แต่ก็ตอบอย่างจริงจัง
“เช่นนั้นก็ได้ ข้าตกลงเป็นบุตรีบุญธรรมของพวกท่าน” นั่วนั่วตอบตกลงอย่างนั้นเอง