ฮูหยินผู้เฒ่าหลินกับถังหว่านฉิงต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ แม้ทั้งสองจะเตรียมใจไว้แล้วว่านั่วนั่วต้องคืนให้พ่อแม่แท้ ๆ ของนาง แต่วันนี้เมื่อมาถึงจริง ๆ พวกนางก็รับไม่ได้เลย
เหล่าฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายก็อึ้งไปเช่นกัน ต่างคนต่างเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตระกูลหลินนั้นเอาแต่สืบเสาะหาญาติให้นั่วนั่วมาตลอด ผู้คนจำนวนไม่น้อยเริ่มเสียใจ เสียเครื่องประดับและเงินทองไปตั้งมากมาย แต่ยังไม่ทันได้อานิสงส์จากนั่วนั่วเลย พ่อแม่แท้ ๆ ของนางก็มาถึงเสียก่อน
ก็มีบ้างที่แอบยินดี จวนแม่ทัพรุ่งเรืองมานานหลายปี แต่ตอนนี้ก็สิ้นอำนาจลงแล้ว พอเด็กคนนี้ไป พวกเขาก็จะกลับไปอยู่ในสภาพเดิม
เมื่อเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลินกับถังหว่านฉิงไม่ตอบสนอง นางเสวี่ยจึงรีบกล่าว "ข้าทราบว่าพวกท่านเลี้ยงดูบุตรสาวข้ามาลำบากยิ่ง เราได้เตรียมของกำนัลเล็กน้อยไว้แล้ว ขอฮูหยินผู้เฒ่าหลินอย่ารังเกียจเลย"
โชคดีที่ถังหว่านฉิงได้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว นางกล่าวอย่างเยือกเย็นว่า "คุณนายเสวี่ยสินะ คำขอบคุณนั้นอย่าเพิ่งรีบร้อนกล่าวเลย พวกเราจะแน่ใจได้อย่างไรว่านั่วนั่วคือบุตรของท่าน"
นางเสวี่ยผู้ซึ่งแม้เจอเรื่องใหญ่ก็ยังสงบสติอารมณ์ได้ อธิบายว่า "ฮูหยินหลิน วันเวลาและสถานที่ที่บุตรข้าหายไปนั้นตรงกัน วันตังจื่อเมื่อสามปีก่อน ณ ชานเมืองทางเหนือของเมืองหลวง"
ตังจื่อ? วันที่นั่วนั่วหายไปก็เป็นวันตังจื่อเมื่อสามปีก่อนเช่นกัน ทันใดนั้นถังหว่านฉิงก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ทัน
นั่วนั่วเห็นดังนั้น จึงรีบเข้าไปลูบหลังให้ถังหว่านฉิงพลางกล่าวว่า "ท่านอา ท่านไม่เป็นไรนะ"