คนขั้นล่างทั้งหลายต่างสบตากัน แล้วก้มหน้านิ่งไม่พูดจา ฮ่องเต้ทรงให้ความสำคัญกับนั่วนั่วถึงเพียงนี้ แต่กลับประทานเพียงเงินทองผ้าแพรกับสวนอีกแห่ง ตำแหน่งและที่ดินกลับไม่มี นี่หาใช่แบบแผนของฮ่องเต้ไม่
องครักษ์หวังผู้ปรนนิบัติอยู่ข้างกายฮ่องเต้ย่อมเข้าใจพระดำริลึกซึ้งกว่าผู้อื่น จึงค่อยๆ ถอยหลังไปสองสามก้าว ฮ่องเต้ทรงขนาดนี้ทำเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าทรงรู้สึกว่าแต่งตั้งเป็นคุณหนู aún ไม่เพียงพอ ทว่าคำพูดนี้ไม่สมควรเป็นเขาซึ่งเป็นขันทีในวังเป็นผู้เอ่ย
เดิมทีนั่วนั่วเป็นเด็กกำพร้า หากรับนางมาเป็นองค์หญิงเลี้ยงดูในวัง จะมิใช่ดาวนำโชคที่คอยปกปักรักษาแคว้นต้าหวานตลอดกาลหรือ ทว่าโชคร้ายที่เด็กคนนี้ถูกพบโดยจวนแม่ทัพก่อน เมื่อสามปีก่อนศึกดุเดือดครั้งนั้น แม่ทัพหลินและบุตรชายสองคนว่ากันว่าสาบสูญ เก้าในสิบส่วนคงสิ้นชีพในสนามรบแล้ว ฮูหยินหลินโศกเศร้าเกินควรจนคลอดก่อนกำหนด ให้กำเนิดทารกที่สิ้นลมตั้งแต่แรกเกิด ราชสำนักและราษฎรล้วนเป็นหนี้ตระกูลหลิน
บัดนี้ตระกูลหลินทะนุถนอมเด็กคนนี้ประดุจแก้วตาดวงใจ หากราชวงศ์จะช่วงชิงความรักไป เขากล้ำกลืนเอ่ยปากไม่ได้จริงๆ
ผู้ที่อยู่ในที่นี้ล้วนแต่เป็นคนหัวไว ต่างพากันแสร้งโง่ ไม่เพียงเรื่องนี้จะไร้ซึ่งมนุษยธรรม เพียงแค่คิดจะล่วงเกินฮูหยินผู้เฒ่าหลินก็ทำให้ทุกคนหวาดหวั่นพรั่นพรึงแล้ว นางผู้เก็บตัวเงียบหายไปสามปี เพราะเด็กคนนี้ บัดนี้ถึงขั้นอดทนออกงานสังคม พวกเขาย่อมไม่อยากหาเรื่องขัดหูขัดตาใส่ตัว
ทุกคนต่างเงียบงัน ฮ่องเต้จึงทรงหาทางลงให้ตนเอง "เช่นนั้นก็ให้เป็นไปตามนี้ก่อนเถิด อย่างไรเสียนั่วนั่วยังเล็กอยู่ รอให้นางเติบใหญ่ขึ้น ต้องการสิ่งใด ข้าจักประทานให้นางอีกครั้งก็แล้วกัน"
ทุกคนรู้สึกราวกับรอดชีวิตมาได้ "ฝ่าบาททรงพระปรีชา"
เมื่อราชโองการปูนบำเหน็จมาถึง นั่วนั่วกำลังหลับสนิทนัก ทำอย่างไรได้ เมื่อคืนนี้คู่สามีภรรยานกเค้าแมวเพื่อนใหม่ของชุ่ยชุ่ยทะเลาะกัน สุดท้ายนั่วนั่วถูกลากไปเกลี้ยกล่อม ยังได้ทำหน้าที่เป็นแม่นมชั่วคราวให้ลูกนกเค้าแมวด้วย จึงเพิ่งเข้านอนตอนกลางดึก