คำพูดเช่นนี้ อย่าว่าแต่ถังหว่านฉิงเลย แม้แต่ชิวเยวี่ยยังฟังไม่ลง นางกลอกตาใส่หลินจื้อหย่วนเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
“ท่านแม่ทัพหลิน เหตุใดจึงกล้ากล่าววาจาเช่นนี้ออกมา ท่านจงใจไม่ให้คุณหนูของข้ามีความสุขใช่หรือไม่ คนที่ร่ำร้องจะหย่าขาดคือท่าน บัดนี้คนที่ตามรังควานก็ยังเป็นท่าน”
ต้องยอมรับว่าชิวเยวี่ยเป็นคนมีสายตาคมกริบ ในยามที่ถังหว่านฉิงโกรธ นางเปลี่ยนคำเรียกขานเสียใหม่ ไม่เรียกถังหว่านฉิงว่าฮูหยินอีกต่อไป กลับใช้คำเรียกเดิมก่อนวันออกเรือนเรียกว่าคุณหนู
แม้แต่หลินจื้อหย่วนยังถูกเติมแซ่เข้ามาเรียกว่าท่านแม่ทัพหลิน ช่างแยกแยะเขตแดนกันอย่างเด็ดขาด
เมื่อเห็นบุตรชายไม่รู้ประสีประสาเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าหลินก็พร่ำส่งสายตาปรามให้ไม่หยุด หลินจื้อหย่วนจึงเข้าใจว่า ฮูหยินกำลังตัดพ้อเรื่องหย่าขาดกับตนอยู่
ลูกๆ และมารดาต่างพากันอยู่ข้างถังหว่านฉิง ก็เพื่อให้ถังหว่านฉิงคลายโกรธ
เมื่อเข้าใจแก่นแท้แล้ว หลินจื้อหย่วนก็ยังคงตีหน้าไม่อาย “ภรรยา บ้านนี้หากขาดเจ้าไปก็แตกสลาย เจ้าอย่าไปเลยนะ”
“ไม่มีทางแตกสลาย เด็กๆ และมารดาข้าจะพาไปด้วย พวกเรายังคงเป็นครอบครัวเดียวกัน” ถังหว่านฉิงกล่าวอย่างองอาจห้าวหาญ
“แล้วข้าล่ะ?” หลินจื้อหย่วนทำหน้าสงสารน่าสงสารยื่นมือไปดึงมือถังหว่านฉิง แต่ถูกปัดออกอย่างไม่ปรานี
เขายังคงไม่ลดละ ดึงมืออีกครั้ง “ข้าไม่สน ภรรยาไปที่ใดข้าก็จะไปที่นั่น”
“ในหนังสือหย่าขาดเขียนไว้ชัดเจนด้วยน้ำหมึกสีดำบนกระดาษขาวว่า นับแต่นี้เป็นต้นไป เจ้ากับข้าต่างแยกย้ายกันไป ต่างมีความสุขตามทางของตน เจ้าตามข้ามาทำไมเล่า” เพียงนึกถึงคำพูดที่หลินจื้อหย่วนเคยเอาแต่ใจตนเอง ถังหว่านฉิงก็โกรธกรุ่น