"โอ๊ย ข้าถูกขังอยู่ในวังหลวงนานเกินไป เพิ่งขึ้นเรือได้ไม่เท่าไรก็หูแว่วตาฝาดแล้ว ไม่ได้การ ต้องไปเดินเปลี่ยนบรรยากาศเสียหน่อย" นายเซียวผู้กล้าพึมพำกับตนเองพลางหันหลังเดินจากไป
นั่วนั่วโกรธแล้ว ขึ้นเสียงร้องเรียก "ท่านอา ข้าตัวโตขนาดนี้ท่านมองไม่เห็นข้าหรือ"
นายเซียวผู้กล้าสะดุ้งเฮือก รีบเข้าไปปิดปากนั่วนั่ว "ที่แท้ก็เป็นเจ้าจริงๆ นี่มันธุระเอาชีวิตเข้าแลก เจ้ามาเพิ่มความวุ่นวายอะไร"
"นั่วนั่วยังไม่เคยออกทะเลนี่" นั่วนั่วตอบอย่างมีเหตุผล
"ไม่เคยออกทะเลแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า" นายเซียวผู้กล้าแทบคลั่ง นางออกทะเลครานี้เพื่อทำการใหญ่ มิใช่มาดูแลเด็ก
"ท่านอา ท่านดุร้ายจัง" นั่วนั่วทำหน้างอน
"ห้ามเรียกข้าว่าอา เรียกว่าท่านลุง" เต๋อเฟยโกรธจนทรุดนั่งลงกับพื้น มองดูท่าทีน้อยใจของนั่วนั่วแล้วใจก็อ่อนลงอีก คว้าตัวเด็กน้อยเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนพลางพึมพำ "ข้ากลัวเจ้าแล้วจริงๆ กระทั่งเรือลำนี้เจ้าก็ยังกล้าขึ้นมา"
หลินชิงอวิ๋นเดินตรวจตราไปรอบเรือเสร็จ กำลังจะมารายงานนายเซียวผู้กล้า เงยหน้าขึ้นมาเห็นน้องสาวตนก็อยู่บนเรือด้วย เกือบตกใจจนลูกตาแทบถลน "นั่วนั่ว เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่"
นายเซียวผู้กล้ารู้สึกโล่งอกยิ่งนัก เกือบลืมไปว่าพี่ชายแท้ๆ ของนั่วนั่วก็อยู่บนเรือนี่เอง นางรีบโยนเด็กใส่แขนหลินชิงอวิ๋น "น้องสาวเจ้าก็ดูแลเอาเองเถิด ข้าผู้กล้าเลี้ยงเด็กไม่เป็น"