"ท่านพ่อหรือ?" นั่วนั่วเอ่ยอย่างลังเล นางไม่เคยพบท่านพ่อมาก่อน
เมื่อเห็นไท่จื่อและเหล่าองค์ชายล้วนห่างเหินกับฮ่องเต้ท่านพ่อบุญธรรม นางก็เคยถามท่านแม่ว่า ท่านพ่อของนั่วนั่วก็เคร่งขรึมเช่นนี้หรือไม่
ท่านแม่ตอบว่า ท่านพ่อเป็นท่านพ่อที่ดียิ่งใต้หล้า จะอ่านหนังสือเล่นสนุกกับพวกพี่ชาย จะสอนพี่ชายฝึกยุทธ์...
มีอยู่ครั้งหนึ่ง นั่วนั่วเอ่ยว่า หากท่านพ่อได้เล่นเป็นเพื่อนนั่วนั่วด้วยก็คงดี ท่านแม่ได้ฟังน้ำตาก็ร่วงดั่งสายฝน
ท่านยายก็เช่นกัน เพียงเอ่ยถึงท่านพ่อก็โศกเศร้าเสียใจ นั่วนั่วจึงไม่กล้าเอ่ยถึงอีกเลย
บัดนี้ถูกถามอย่างกะทันหันเช่นนี้ ชั่วขณะหนึ่งนั่วนั่วไม่รู้จะตอบเช่นไร
"ท่านพ่อบุญธรรมรู้จักท่านพ่อของนั่วนั่วหรือ?" นั่วนั่วเอียงศีรษะถาม
"ย่อมรู้จัก" จักรพรรดิซู่หนิงตรัสพลางแย้มพระสรวล
"เช่นนั้นโปรดทรงเล่าให้นั่วนั่วฟังได้หรือไม่ว่าท่านพ่อของข้าเป็นคนอย่างไร ข้าไม่กล้าถามท่านแม่กับท่านยาย พอถามพวกท่านก็ร้องไห้"
"ท่านพ่อของเจ้าคือวีรบุรุษผู้สูงตระหง่าน..."
เมื่อหวนรำลึกถึงหลินจื้อหย่วนจบ จักรพรรดิซู่หนิงก็ยิ่งใคร่รู้ความจริงของเรื่องราว
เซี่ยโย่วอานเร่งรุดโดยมิได้พัก เริ่มตรวจสอบจากสารบบของกรมพระคลัง เงินเบี้ยเลี้ยงทหารเมื่อสามปีก่อนถูกโอนจากกรมพระคลังไปยังบัญชีของกรมอาญาสิทธิ์ครบถ้วนทุกอี้แปะ ของที่กรมอาญาสิทธิ์จัดซื้อก็ถูกส่งจากทุกท้องที่ไปยังเป่ยเจียงอย่างครบครัน
เพื่อสืบหาความจริง เซี่ยโย่วอานออกจากเมืองกลางดึก ไล่ตามสืบหาเส้นทางของสิ่งของเหล่านี้ไปทีละจุด
ผลลัพธ์ทำให้เขาตกตะลึงอย่างยิ่ง สิ่งของไปถึงหมอเป่ยแล้ว ส่วนใหญ่วกวนตกไปถึงมือพ่อค้าชาวหู แล้วจากมือพ่อค้าชาวหูก็วกกลับไปยังหมอเป่ย