หลินชิงอี้ถาม "นั่วนั่ว ดินระสิวพวกนี้คือของไม่ดีที่เจ้าพูดถึงหรือไม่"
"ไม่ใช่เจ้าค่ะ ดินระสิวเพิ่งถูกฝังเมื่อวาน แต่ของไม่ดีนั้นถูกฝังมานานกว่าสามปีแล้ว หากขุดมันออกมา ไอชั่วร้ายที่กดทับจวนแม่ทัพก็จะคลี่คลาย ท่านปู่และคนอื่นๆ ใต้ดินก็จะไม่ทุกข์ทรมาน ท่านยายก็จะไม่ซึมเซาอยู่ตลอดเวลาเจ้าค่ะ"
นั่วนั่วดูเป็นเด็กที่มีสติปัญญาเฉียบแหลมเกินวัย เด็กอื่นอายุสามขวบยังพูดไม่ชัด แต่นางกลับสามารถพูดประโยคยาวๆ ได้อย่างมีเหตุมีผล
"แล้วของไม่ดีอยู่ที่ใด" ฮูหยินผู้เฒ่าหลินถาม สายตาเต็มไปด้วยความกังวล
"พวกเพื่อนของข้าหาของไม่ดีพวกนั้นพบหมดแล้ว มีมากด้วย ข้าจะพาไปดู" นั่วนั่วเอ่ยพลางฉุดหลินชิงอี้หมายจะไป ทว่าถูกหลินชิงอี้รั้งไว้
"นั่วนั่ว สุสานแห่งนี้กว้างขวางนัก หากค้นหาด้วยวิธีนี้ เจ้าคงเหนื่อยแย่ พี่ชายมีแผนที่ เจ้าพอดูออกไหมว่าของไม่ดีอยู่ที่ใดบ้าง"
หลินชิงอี้คลี่แผนที่พลางเอ่ย ทว่าในใจก็ยังลังเล นั่วนั่วเด็กน้อยจะอ่านแผนที่ออกได้หรือ
"ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้เจ้าค่ะ" ในบัดดล นิ้วมืออวบอ้วนของนั่วนั่วก็เคลื่อนไหวรวดเร็วไปบนแผนที่ เพียงชั่วครู่ก็ชี้ตำแหน่งได้เก้าจุด
ฮูหยินผู้เฒ่าหลินมองดู ตำแหน่งเหล่านี้คือทิศตะวันออก ทิศใต้ ทิศตะวันตก ทิศเหนือ ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันตกเฉียงใต้ ตะวันตกเฉียงเหนือ และจุดศูนย์กลาง รวมเก้าทิศ
"ท่านยาย ตอนนี้พวกเราไปเอาของไม่ดีออกมาเถิด" นั่วนั่วร้อนใจจะไปจนเกินรอแล้ว ก่อนหน้านี้เมื่อแตะป้ายหลุมศพของท่านปู่ ท่านปู่บอกว่าท่านทุกข์ทรมานยิ่งนัก