จักรพรรดิซู่หนิงมีสีหน้ากลัดกลุ้ม ใช่ว่าพระองค์ไม่ต้องการมีโอรสธิดากับฮองเฮา แต่เป็นฮองเฮาต่างหากที่ไม่ยอมมีให้
ก่อนหน้านี้ตนเหลวไหล เพียงอยากให้ฮองเฮาทำหน้าที่เป็นแม่พระของแผ่นดิน ฮองเฮาก็ให้ความร่วมมืออย่างดี ให้กำเนิดจิ่งเซวียนและจิ่งหมิง อุดปากผู้คนทั้งหลายได้แล้วก็ไม่ทรงร่วมห้องบรรทมกับพระองค์อีกเลย
แรกเริ่มจักรพรรดิซู่หนิงมิได้ใส่ใจ นี่คือเงื่อนไขในวันอภิเษก แต่เมื่ออยู่กันมานาน จักรพรรดิซู่หนิงก็พบว่าฮองเฮาคือผู้ที่เข้าใจพระองค์ที่สุด
บรรดาพระสนมที่เข้าใกล้พระองค์ล้วนมีจุดประสงค์ มีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่มีจุดประสงค์ที่จะเหินห่างจากพระองค์
ยามนี้ แม้แต่สนมเหล่านั้นก็ล้วนโปรดปรานฮองเฮายิ่งกว่าพระองค์ จักรพรรดิผู้นี้จึงกลายเป็นผู้โดดเดี่ยวอย่างแท้จริง
"ท่านพ่อบุญธรรม เหตุใดไม่ตรัสเล่า ทรงรู้ว่าตนไม่มีเหตุผลแล้วหรือ?" นั่วนั่วรุกเร้าไม่ลดละ
"นั่วนั่ว เจ้าจะพูดกับฝ่าบาทเช่นนี้มิได้ มากับท่านแม่บุญธรรมที่ตำหนักเฟิ่งอี๋เถิด ท่านแม่บุญธรรมเตรียมของอร่อยไว้ให้เจ้าแล้ว"
ฮองเฮาทรงปรากฏพระองค์อย่างทันท่วงที เพื่อมาช่วยฝ่าบาท
เด็กน้อยบัดนี้มุ่งมั่นจะเรียกร้องความเป็นธรรมให้ฮองเฮา ของอร่อยก็ไม่อาจดึงดูดนางได้อีก
นางดึงพระหัตถ์ฮองเฮาพลางกล่าวว่า "ท่านแม่บุญธรรม ท่านพ่อบุญธรรมจะคัดเลือกพี่สาวงามมากมายเข้าวังมาให้พระองค์มีพระบุตร ท่านแม่ไม่ทรงร้อนพระทัยเลยหรือ จะทรงทำของอร่อยไปไย"
นั่วนั่วนั้นเป็นเด็กไร้เดียงสา ฮองเฮาทรงสดับแล้วพระพักตร์แดงซีดสลับกัน เด็กคนนี้ เหตุใดจึงพูดจาไม่ปิดบังเช่นนี้
ฮองเฮาทรงเก้อเขินจูงมือนั่วนั่วขึ้นพลางตรัสว่า "ไปกับท่านแม่บุญธรรมเถิด การคัดเลือกสาวงามเป็นเรื่องใหญ่ของแผ่นดิน นั่วนั่วอย่าได้กังวลเลย"