อาหลานน่ารูม่านตาหดตัวลงฉับพลัน ตอนนางพูดนั้นไม่มีผู้ใดอยู่สักคน ไฉนองค์หญิงฉางเล่อถึงได้ทราบกระจ่างแจ้งเช่นนี้
ถึงกระนั้นนางก็ไม่ยอมรับ เอ่ยเสียงเย็นว่า "เจ้ากำลังกล่าวเหลวไหลอันใด ข้ามิเคยเอ่ยวาจาเช่นนั้น"
"องค์หญิงอาหลานน่าคงยังไม่ทราบถึงความสามารถพิเศษของน้องสาวข้า นางสามารถพูดคุยกับสัตว์ทั้งปวง ขอเพียงนางต้องการ มิใช่เพียงบทสนทนาระหว่างท่านกับตี๋รั่วหลัว ทุกเรื่องราวที่ท่านกระทำในเมืองหลวงนางล้วนรู้ได้ องค์หญิงต้องการให้นั่วนั่วนำเรื่องเหล่านี้ไปทูลฝ่าบาทหรือไม่"
เพื่อตี๋รั่วหลัว หลินชิงอวิ๋นถึงขนาดเริ่มข่มขู่ผู้อื่น
"พวกเจ้า..." อาหลานน่าใจสั่นระรัว หากเป็นเช่นนั้นจริง นางก็ไร้ความลับใดอีก
เห็นอาหลานน่าเริ่มหวั่นไหว หลินชิงอวิ๋นจึงเปลี่ยนมาใช้ไม้อ่อน
"องค์หญิงอาหลานน่า ตี๋รั่วหลัวยอมเสียสละตนเพื่อท่าน เพื่อความปลอดภัยของต้าหวานและโหลวหลาน ท่านทนมองเขาตายอย่างอยุติธรรมเช่นนี้ได้หรือ"
เป็นดังคาด อาหลานน่าเริ่มคลอนตาม นางเอ่ยอย่างเศร้าสร้อยว่า "ที่ข้ามิอาจกระทำสิ่งใด ก็เพราะรู้แก่ใจว่าตี๋รั่วหลัวทำเช่นนี้เพื่อปกป้องโหลวหลาน ต่อให้ตี๋รั่วหลัวดีเลิศเพียงใด ก็มิอาจเทียบชีวิตมากมายของโหลวหลาน โหลวหลานมิอาจรับแรงกระทบใดได้อีกแล้ว"
"เมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดท่านยังสั่งให้เขาไปขโมยพระบรมสารีริกธาตุ นั่นคือท่านไม่แยแสชีวิตชาวโหลวหลาน เหตุใดจึงให้ตี๋รั่วหลัวรับผลกรรมนั้น"
ทุกถ้อยคำของหลินชิงอวิ๋นแทงทะลุกลางใจอาหลานน่า วาจาเหล่านี้นางถามตนเองทุกวี่วัน มิมีขณะใดไม่บั่นทอนจิตใจ
ในที่สุดนางก็ไม่อาจอดทนได้อีก เอ่ยเสียงดังว่า "อย่ามาสั่งสอนข้าด้วยหลักธรรมอันใด สิ่งที่เจ้าพูดมานั้นข้าจะไม่เข้าใจหรือ สิ่งที่ข้ากำลังเผชิญนั้นเจ้าล่วงรู้หรือ สิ่งที่ข้าติดค้างตี๋รั่วหลัว ข้าจะชดใช้ในชาติหน้า ตอนนี้ข้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ"