กองเรือพาณิชย์ออกไปได้ประมาณเดือนเศษ ฮองเฮาก็ประชวร เสวยไม่ได้และบรรทมไม่หลับ หมดเรี่ยวแรงไร้จิตวิญญาณ เรื่องนี้สร้างความตื่นตระหนกไปทั่ววังหลวง
พระสนมที่ยังเหลืออยู่ในวังล้วนพึ่งพาฮองเฮาเป็นหลัก ทุกนางจึงรีบรุดมายังตำหนักเฟิ่งอี๋อย่างร้อนรน ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ฮองเฮาก็ซูบผอมจนแทบจำไม่ได้
“ฮองเฮา ฝ่าบาททรงทำอะไรแก่ท่าน เหตุใดท่านจึงกลายเป็นเช่นนี้ ข้าจะไปคิดบัญชีกับเขาเดี๋ยวนี้” เต๋อเฟยถกแขนเสื้อหมายจะออกไปเอาความกับฝ่าบาท แต่ถูกฮองเฮาคว้าข้อมือไว้
ตลอดเดือนนี้ ฮองเฮามิได้ให้บรรดาน้องสาวมาเข้าเฝ้า มิใช่เพราะเรื่องอื่นใด หากแต่ไร้หน้าได้พบพานนางทั้งหลาย ก่อนหน้านี้นางมิเคยคิดถึงฝ่าบาทเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งถึงขั้นยืนอยู่ตรงข้ามกับฝ่าบาท ยามว่างนางมักจะนั่งจิบชาพร้อมกับน้องๆ เหล่านี้ ติฉินฝ่าบาทไปพลาง
วันนั้นเมื่อความเข้าใจผิดถูกคลี่คลาย ไม่รู้ว่าโดนฝ่าบาทป้อนน้ำมนต์เสน่ห์ใดเข้าไป ก็เผลอใจถลำลึกอย่างงุนงง ระหว่างนั้นยังถูกเด็กสี่คนจับได้อีกด้วย เมื่อตั้งสติได้ภายหลัง จึงรู้สึกละอายใจต่อน้องๆ
เต๋อเฟยเอ่ยอย่างห้าวหาญ “ท่านห้ามข้าไว้ไย ทุกคราคุณคือท่านที่ปกป้องพวกเรา บัดนี้ท่านล้มป่วย เราก็จะปกป้องท่านเช่นกัน”
ฉีเฟยผู้สุขุมและเงียบขรึมถึงกับทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยเสริมว่า “พวกเราไปกับท่านด้วย มันก็แค่ปลดพระสนมพวกนั้นที่เขาจำหน้าจำตาไม่ได้ด้วยซ้ำ พี่กำลังสั่งสมบุญกุศลให้เขา แต่เขายังได้คืบจะเอาศอกเข้าจริงๆ”