"ได้ ได้" กระจกทองแดงรีบผงกหัวไม่หยุด พลันรู้สึกอยากจะร่ำไห้ขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อได้รับอนุญาตจากกระจกทองแดง นั่วนั่วก็มองไปทางมันแล้วเอ่ยถาม "พี่ใหญ่หิน ได้ยินข้าพูดหรือไม่"
พี่ใหญ่หินตอบด้วยความยินดี "ได้ยิน ได้ยิน นายท่าน แสงศักดิ์สิทธิ์ข้าได้รวบรวมไว้แล้ว จะนำไปแลกดอกไม้อเวจีกับสัตว์เทพผู้พิทักษ์เดี๋ยวนี้"
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง ของสิ่งนี้ข้ามีมากมาย อ้อ ข้าได้ของดีมาชิ้นหนึ่ง สว่างและอบอุ่นยิ่งกว่าเดิม พวกเจ้าคอยก่อน"
นั่วนั่วกล่าวจบก็ก้มหน้าค้นหาในถุงหอมใบน้อย ไม่นานก็หยิบตะเกียงน้อยที่ท่านลุงโคมไฟให้ไว้ออกมา
ใช้มือลูบเบา ๆ เพียงไม่กี่ครั้ง ตะเกียงก็สว่างขึ้น
นั่วนั่วยกตะเกียงน้อยขึ้นกล่าว "แสงของตะเกียงนี้เทียบเทียมตะวัน ดีกว่าอันก่อนมากนัก กระจกทองแดง เจ้าช่วยส่งแสงนี้ไปยังสถานที่ในกระจกให้ข้าได้หรือไม่"
"นาย..." ยังไม่ทันเอ่ยคำว่า 'ท่าน' จบ นั่วนั่วก็เตือนมันเสียก่อน "เรียกนั่วนั่ว ไม่ใช่นายท่าน"
กระจกทองแดงรีบเปลี่ยนคำเรียกด้วยความซาบซึ้ง "นั่วนั่ว ข้าทำได้เพียงแสดงภาพสะท้อน ไม่เคยส่งผ่านสิ่งใดมาก่อน ไม่รู้ว่าจะได้หรือไม่"
"เช่นนั้นพวกเรามาลองดู" นั่วนั่ววางกระจกทองแดงไว้บนโต๊ะ มือข้างหนึ่งถือตะเกียง ส่องแสงของตะเกียงไปยังกระจก
"พี่ใหญ่หิน พวกเจ้ารู้สึกถึงความอบอุ่นบ้างหรือไม่" นั่วนั่วถาม
"ไม่รู้สึก" พี่ใหญ่หินตอบ
"ดูเหมือนจะไม่ได้ผล" นั่วนั่วห้อยศีรษะน้อย ๆ "ต้องหาวิธีใหม่เสียแล้ว"
ในตอนนั้นเอง แสงของตะเกียงเกิดเปลี่ยนแปลง สีเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม
"อบอุ่นเสียจริง" กระจกทองแดงเอ่ยออกมาอย่างอดใจไว้ไม่อยู่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึงพอใจยินดี