นั่วนั่วเอ่ยอย่างไม่เข้าใจว่า “ท่านพ่อบุญธรรมจักรพรรดิ การที่พระองค์รู้เรื่องเลวร้ายที่พวกเขาทำจะทำให้พระองค์ทรงยินดีหรือ? นั่วนั่วยังรู้อีกหลายเรื่อง ท่านพ่อบุญธรรมอยากรู้เรื่องใดที่สุดหรือ?”
เหล่าขุนนางใต้บังคับบัญชาต่อหน้าทำอีกอย่าง ลับหลังทำอีกอย่าง ปล่อยให้ภรรยา บุตร และญาติพี่น้องขูดรีดราษฎร กอบโกยทรัพย์สินที่ได้มาโดยมิชอบ ในฐานะจักรพรรดิแล้วจะทรงยินดีได้อย่างไร สิ่งที่ทรงยินดีคือในที่สุดก็ได้รู้เรื่องเหล่านี้ จะได้ควบคุมพวกเขาได้บ้าง
คำพูดที่ว่ายังรู้อีกมากของนั่วนั่วทำให้จักรพรรดิซู่หนิงกระวนกระวายใจ ด้านหนึ่งก็อยากรู้ว่าขุนนางของพระองค์ปิดบังเรื่องราวไว้มากเพียงใด อีกด้านหนึ่งก็หวั่นว่าตนจะรับเรื่องใหญ่โตที่นั่วนั่วเปิดเผยไม่ไหว
ระหว่างที่กำลังลังเล ข่าวด่วนจากแนวหน้าก็มาถึง ชนเผ่าอี๋ทางชายแดนใต้ก่อจลาจล กองทัพชายแดนใต้ขาดแคลนเสบียงและยุทโธปกรณ์ จึงร้องขอความช่วยเหลือ
จักรพรรดิซู่หนิงวางฎีกาลงบนโต๊ะ ถอนพระทัย เหล่าขุนนางต่างรู้จักแต่แบมือขอเงิน คลังหลวงว่างเปล่ามานานแล้ว
ยามนี้กลับทรงปรารถนาให้ขุนนางทั้งหลายเป็นอย่างหลินจื้อหย่วนในคำบรรยายของอ๋องหยง อาศัยกระดูกสันหลังแข็งกร้าวเข้าปะทะศัตรูโดยตรง ไม่สร้างความหนักพระทัยให้พระองค์
ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ความคิดที่จักรพรรดิพึงมี จักรพรรดิซู่หนิงหัวเราะเยาะตนเองเบา ๆ พระองค์เคยคิดเสมอว่าตนเป็นจักรพรรดิผู้ทรงธรรม ทว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในระยะนี้กลับคอยเตือนพระองค์ว่า ใต้ปกครองของพระองค์มิได้สงบสุขร่มเย็นดังที่ทรงคิด
“ท่านพ่อบุญธรรม เกิดเรื่องอันใดหรือ ช่วงนี้ดูเหมือนมีแต่เรื่องไม่สบายใจ ท่านยายกับท่านแม่ก็ไม่ยินดี ท่านพ่อบุญธรรมก็ไม่ยินดีเช่นกัน” ใบหน้ากลมป้อมของนั่วนั่วขมวดมุ่น นางมีสีหน้ากลัดกลุ้มไปด้วย