พูดคุยกันพลาง ผู้คนก็มาถึงยอดเขาแล้ว โดยทั่วไปยอดเขามักค่อนข้างสูงชัน แต่ภูเขาลั่วเสียกลับไม่เหมือนที่อื่น ยอดเขาของที่นี่ราวกับถูกมีดใหญ่ผ่าออกอย่างเรียบร้อย ราบเรียบและกว้างขวาง ตรงกลางยังมีแผ่นหินผืนใหญ่ สามารถวางน้ำชาและขนมบนนั้น จิบชาพลางชมทิวทัศน์ไปด้วย สิ่งที่หลินชิงอวิ๋นพูดถึงก็คือสถานที่แห่งนี้
คนอื่นถูกจี๋เสียงกักไว้ที่ตีนเขา แต่เจิ้งเยว่เอ๋อที่ออกเดินทางก่อนมาถึงแล้ว สาวใช้จัดวางกู่ฉินไว้แล้ว นางกำลังดีดพิณอยู่
"คุณหนูเจิ้งสมแล้วที่เกิดในตระกูลบัณฑิต งานอดิเรกก็งามสง่ายิ่งนัก ไม่เหมือนพวกสตรีสูงศักดิ์เหล่านั้น ในสายตามีแต่แม่ทัพหลิน" เซียวจิ่งช่านหลังจากติดตามฮองเฮา ก็ยิ่งปลดปล่อยสันดานแท้จริง เอ่ยปากทีก็ทำเอาคนโมโหตายได้
หลินชิงอวิ๋นอดกลั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงเอ่ยเสียงเย็น "องค์ชายสาม นั่วนั่วอยู่ที่นี่ ท่านอย่าเอ่ยวาจาเหลวไหลไปเรื่อย"
"ข้าก็แค่พูดความจริง แม่ทัพหลิน ท่านก็อย่าใส่ใจเลย คงไม่มีทางที่ทุกคนจะชื่นชอบท่านหรอกกระมัง?" เซียวจิ่งช่านครั้งนี้ตั้งใจปลอบหลินชิงอวิ๋นจริง ๆ แต่พอพูดออกมา ก็ฟังดูขัดหูเช่นเคย
เซียวจิ่งเซวียนทนไม่ไหวแล้ว จึงหยิบผลไม้จากมือผู้ติดตาม ยัดเข้าปากเขาไปคำหนึ่ง เซียวจิ่งช่านถึงได้เงียบไปครู่หนึ่ง
"ว้าว ที่นี่งดงามจริง ๆ เลย" นี่เป็นครั้งแรกที่นั่วนั่วมองลงไปรอบทิศบนยอดเขาใหญ่ ความรู้สึกทางสายตาที่แตกต่างทำให้นางตื่นเต้นยิ่งนัก แต่อีกไม่นานนางก็เหนื่อย