สิบปีต่อมา
นั่วนั่วนั่งอยู่บนต้นไทรใหญ่ในอุทยานหลวง บนกิ่งไม้ใกล้ๆ มีเด็กน้อยใหญ่นับสิบกับสัตว์น้อยใหญ่นับสิบเกาะอยู่เต็ม
ถูกแล้ว ทั้งเด็กและสัตว์
แฝดสี่ที่ฮองเฮาประสูติตัวโตที่สุด รองลงมาคือบุตรชายสองคนของท่านหญิงหมิ่นอัน
ท่านหญิงหมิ่นอันยังทรงครรภ์อยู่ เพราะนางตั้งใจจะให้กำเนิดบุตรสาวให้ได้
เซี่ยกูไป๋ก็อยากได้บุตรสาวเช่นกัน บุตรชายซุกซนเกินไป สามีภรรยาคู่นี้ล้วนรับมือแทบไม่ไหว
ท่านหญิงหมิ่นอันทูลขอออกรบหลายครั้งหลายครา ก็เพื่อจะได้ออกไปหลบเลี่ยง แต่ทว่าวีรชนไร้สมรภูมิให้ประลองฝีมือ
ทางเหนือมีสามีภรรยาหลินชิงหยางรักษาการณ์อยู่ มู่หยงฉุยสืบทอดตำแหน่งอ๋องหมอเป่ยแล้ว บัดนี้ความสัมพันธ์กับหมอเป่ยราบรื่น สามีภรรยาคู่นี้ว่างจนน่าเบื่อ จึงรวบรวมแว่นแคว้นเล็กๆ โดยรอบตะวันตกเฉียงเหนือเข้าเป็นดินแดนเดียวกัน
ต้นเหตุเพราะมันเทศแดงกล่าวว่าพวกเขาใช้ชีวิตอย่างทุกข์เข็ญ กษัตริย์โหดร้ายทารุณ ควรให้พวกเขาได้ซาบซึ้งถึงพระมหากรุณาธิคุณอันไพศาลแห่งราชสำนักต้าหวาน
ด้วยเหตุนี้ อาณาเขตของต้าหวานจึงขยายกว้างไกลขึ้นอีก ตั้งเมืองและอำเภอใหม่ ปกครองตามกฎหมายต้าหวาน
ต่อสามีภรรยาหลินชิงหยางผู้ทำให้พวกเขาสูญสิ้นแคว้น พวกเขาหาได้เคียดแค้นไม่ มีแต่ความกตัญญู
เพราะพวกเขาไม่ต้องเป็นทาสและอดอยากอีกต่อไป
ทางใต้คือมั่วเฟยท่านแม่ทัพใหญ่ ซึ่งครั้งนั้นเคยพาองค์จักรพรรดิเที่ยวชมตลาด รักษาการณ์อยู่ เห็นทางเหนือขยายอาณาเขตได้ ก็ยกทัพตีตรงถึงรังใหญ่ของชาวหมานใต้ เปลี่ยนแคว้นหมานใต้เป็นเมืองหมานใต้
ทางตะวันตกมีเซียวจิ่งช่านเฝ้าอยู่ ผู้นี้ยิ่งเก่งกาจ เกรงว่าม้าศึกทางเหนือและใต้จะไม่มีทุ่งหญ้าให้เล็มหญ้า จึงขยายอาณาเขตไปถึงไซบีเรียเลยทีเดียว
มองดูรายงานชัยชนะที่ประหนึ่งเกล็ดหิมะโปรยปราย จักรพรรดิซู่หนิงทรงปวดพระเศียรยิ่งนัก "พวกมันกลัวว่าข้ายังไม่เหนื่อยพอหรือ ไอ้พวกเด็กแสบ เรียกพวกมันกลับมาหมด"
ฮองเฮาทรงกลั้นยิ้มแทบไม่ไหว ทูลอธิบายว่า "ฝ่าบาท ทรงลืมไปแล้วหรือ ก่อนออกรบฝ่าบาททรงสอนพวกเขาว่า แม่ทัพอยู่นอกชายคา จักรพรรดิก็บัญชาไม่ถึง พวกเขาจึงส่งข่าวชัยชนะ แต่ไม่เขียนจดหมายถึงบ้าน"