ถังอิงยื่นห่อสิ่งของให้เมิ่งฝูหยง พลางกระซิบแผ่วเบาริมหูนาง
"นี่เชื่อถือได้จริงหรือ?" แม้เมิ่งฝูหยงจะกังวล แต่มือกลับกำห่อเล็กนั่นแน่น
ถังอิงตบบ่าเมิ่งฝูหยง "ขอเพียงทำตามที่ข้าบอก รับรองไร้ที่ติ คาบเรียนเย็บปักช่วงบ่ายวันนี้คือโอกาสดีที่สุด"
วันถัดมา เมิ่งฝูหยงยังไม่ทันตื่นก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง ต่อด้วยเสียงฝีเท้าอึกทึก
"พี่ถังอิง เกิดเรื่องใดขึ้น?"
"ไม่ทราบ วันนี้เป็นวันสำคัญของเจ้า รีบลุกเถิด" ถังอิงยังคงปรนนิบัติเมิ่งฝูหยงลุกจากเตียงอย่างละเมียดละไมเหมือนทุกครั้ง
ระหว่างกำลังแต่งหน้า กลับมีนางในมาเรียกพวกนาง ให้รีบออกไปรวมตัว
เมิ่งฝูหยงเพิ่งนึกได้ จึงยินดีเอ่ยว่า "พี่สาว ใช่เรื่องของเราสำเร็จแล้วหรือไม่?"
ถังอิงยังคงแต่งหน้าให้เมิ่งฝูหยงอย่างไม่เร่งร้อน เอ่ยเนิบๆ ว่า "ไปดูก็รู้เอง"
วันนี้ นางแต่งหน้าอย่างพิถีพิถันเป็นพิเศษ นี่นับเป็นครั้งเดียวที่นางจริงใจต่อเมิ่งฝูหยงกระมัง
เมื่อทั้งสองออกมา พื้นดินมีศพคลุมด้วยผ้าขาวตั้งอยู่ ใช้เสื่อลำลองรองอย่างมักง่าย ไร้ศักดิ์ศรีใดๆ
"นี่มันเรื่องใดกัน?" ถังอิงหน้าถอดสี ถอยหลังหลายก้าวอย่างไม่รู้ตัว
ข้างๆ มีสาวงามกระซิบบอกนางเบาๆ "สาวงามแซ่หลินเสียชีวิตกะทันหัน สิ้นใจในยามนิทรา เช้านี้พบร่างก็แข็งแล้ว"
"เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ เมื่อวานยังปักผ้าด้วยกันอยู่เลย" ถังอิงเอ่ยพลันน้ำตาร่วง จับมือเมิ่งฝูหยงแน่น ย่องเข้าใกล้ศพนั้นทีละก้าว แล้วพลิกผ้าขาวนั่นขึ้นอย่างฉับพลัน
ใบหน้าซีดขาวของสาวงามแซ่หลินสะท้อนเข้าตาเมิ่งฝูหยงอย่างแจ่มชัด เมิ่งฝูหยงเคยเห็นสภาพเช่นนี้ที่ไหน ตกใจจนกรีดร้องไม่หยุด "ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่ข้า ข้าเพียงต้องการให้นางเสียโฉม ไม่ได้ฆ่านาง"