นี่คือผลลัพธ์ที่ฮองเฮาคาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว นางมายังตำหนักไท่จี๋ มองดูจักรพรรดิซู่หนิงที่แทบถูกฎีกาท่วมท้น เอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อนว่า "ฝ่าบาท หม่อมฉันบกพร่องในคุณธรรม ขอฝ่าบาททรงเรียกคืนตราหงส์ หม่อมฉันขอโทษตัวเองด้วยการเก็บตัวไตร่ตรองความผิด วังหลังยามนี้ถูกชำระล้างครั้งใหญ่ ผู้คนลดน้อยลงไปมาก รายรับรายจ่ายในวังสามารถมอบให้ซูเฟยจัดการ ด้านปกครองพระสนมในวังหลังมอบให้เต๋อเฟย ส่วนเรื่องบรรดาองค์ชาย ก็ให้ฉีเฟยรับไปดูแลเถิด"
ฮองเฮาเอ่ยด้วยท่าทีสงบนิ่ง ราวกับว่าการคืนตราหงส์เป็นสิ่งที่รอคอยมานานแล้ว
จักรพรรดิซู่หนิงถูกยั่วจนหัวเราะทั้งที่ยังกรุ่นโกรธ "ฮองเฮารีบร้อนถึงเพียงนี้ที่จะทิ้งตราหงส์เชียวหรือ ลำบากเจ้าแล้วที่แม้ในยามเช่นนี้ ยังจัดแจงงานวังหลังได้อย่างเหมาะสมเช่นนี้"
"ดังนั้นโปรดทรงอนุญาตเถิดเพคะ" ฮองเฮาคารวะเล็กน้อย แม้แต่เสแสร้งก็ไม่สนแล้ว
"ฮองเฮา ฝ่าบาทยกเลิกการคัดเลือกสาวงามเพื่อเจ้า ยอมเสียชื่อเสียงผู้เปี่ยมรักที่กว่าจะสั่งสมมา หากปล่อยให้เจ้าทิ้งตราหงส์ไป ฝ่าบาทก็เสียแรงเปล่าสิ"
จักรพรรดิซู่หนิงตรัสพลางลุกขึ้นยืนช้า ๆ สาวเท้าไปตรงหน้าฮองเฮา "ดังนั้นโปรดฮองเฮาจำใจอีกสักหน่อย คอยบรรเลงบทบาทคู่รักจักรพรรดิและฮองเฮาต่อไปกับฝ่าบาทเถิด"
ยามสิ้นพระสุรเสียง จักรพรรดิซู่หนิงแทบจะกัดฟันกรอด
แรงกดดันเปี่ยมด้วยความปรารถนาครอบครองทำให้ฮองเฮารู้สึกอึดอัด นางถอยหลังไปสองก้าว เอ่ยเสียงเบา "ฝ่าบาทจะทรงเล่นเป็นผู้เปี่ยมรัก แล้วฎีกาเหล่านี้จะทรงจัดการอย่างไรเพคะ"
จู่ ๆ จักรพรรดิซู่หนิงก็ยกพระหัตถ์ขึ้น จัดไรผมที่หน้าผากซึ่งไม่มีอยู่จริงให้ฮองเฮา ตรัสนุ่มนวล "เรื่องนี้ฮองเฮาไม่ต้องกังวล ฝ่าบาทมีวิธี ฮองเฮาควรเก็บตราหงส์ไว้ดี ๆ เถิด งานวังหลังมีเพียงเจ้าที่จัดการได้"