"พี่จงถูกคนเปลี่ยนโฉมหน้า นั่วนั่วแอบลองหลายครั้งก็เปลี่ยนคืนไม่ได้ พวกเขาบอกว่าต้องมีดอกไม้อเวจีถึงจะได้"
เอ่ยถึงเรื่องนี้ นั่วนั่วก็อดท้อแท้ไม่ได้ นางเคยรู้สึกว่าไม่มีเรื่องใดยากเกินตัว แต่ไม่นานมานี้ก็พบเรื่องยากถึงสองเรื่อง
เรื่องหนึ่งคือรักษาอาการป่วยของเจิ้งเยว่เอ๋อไม่ได้ อีกเรื่องคือเปลี่ยนให้พี่จงกลับคืนเป็นรูปเดิมไม่ได้
ได้ยินนั่วนั่วถอนใจ ศิลามังกรก็ลนลาน รีบปลอบ "นายท่านอย่าโทมนัสไปเลย แม้จะได้ดอกไม้อเวจีมาไม่ง่าย แต่ย่อมต้องมีหนทาง"
"ใช่แล้ว ใช่แล้ว ต้องมีหนทางแน่" ก้อนหินอื่นก็พลอยสมทบ
"ถ้าไม่ได้จริง ๆ พวกเราก็ยกแสงสว่างอบอุ่นทั้งหมดของเก้าทมิฬให้ไอ้สองตัวที่เฝ้าดอกไม้ไปเสียสิ"
"ไอ้หนู จู่ ๆ เจ้าก็มีหัวคิดขึ้นมาได้ยังไง ไอ้สองตัวนั่นคอยอิจฉาพวกเราได้บุญจากเคราะห์ ได้รับแสงศักดิ์สิทธิ์ของนายท่าน ถ้าใช้ของนี่ไปแลก พวกมันต้องยอมแน่"
น้ำเสียงนี้ฟังก็รู้ว่าเป็นของพี่ใหญ่ก้อนหิน
นั่วนั่วเข้าใจคร่าว ๆ มหาปุโรหิตก็ว่าไว้ ดอกไม้อเวจีมีสัตว์เทพเฝ้ารักษา คงเป็นสัตว์เทพนี่เองที่รับมือลำบาก
"พี่ใหญ่หิน ที่ว่าแสงศักดิ์สิทธิ์คืออะไร มีมันแล้วก็จะได้ดอกไม้อเวจีหรือ" นั่วนั่วถามอย่างอดรนทนไม่ไหว
"แสงศักดิ์สิทธิ์ก็คือครั้งก่อนตอนพรากจากกัน นายท่านเห็นพวกเราหนาว ก็เป่าลมให้สองสามครั้งนั่นแหละ มันทำให้เก้าทมิฬของเราทั้งหมดสว่างและอบอุ่นขึ้นมา ห้วงอเวจีเก้าทมิฬที่มืดที่สุด หนาวที่สุด กลับกลายเป็นที่สว่างอบอุ่นที่สุด"