เหนียงเหนียงขมวดคิ้ว "วิธีไม่ใช่ไม่มี เพียงแต่ค่อนข้างยุ่งยากอยู่บ้าง"
"ขอเพียงช่วยชีวิตมารดาข้าได้ เอาชีวิตข้าไปก็ยอม ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องยุ่งยากเลย โปรดบอกข้าว่าควรทำเช่นไร"
ความกตัญญูของเซี่ยโย่วอานนั้นเลื่องลือ วาจานี้มิใช่เพียงกล่าวลอย ๆ
"ก็ยังไม่ถึงกับต้องเอาชีวิตเจ้า ฝูงผึ้งพิษนี้มีนามว่าปี้ลั่ว ตัวมันเล็กมาก ผู้คนทั่วไปแทบไม่ทันสังเกตเห็นการมีอยู่ของมัน ฉะนั้นแม้ถูกต่อยก็มิอาจล่วงรู้"
เหนียงเหนียงกล่าวอย่างไม่เร่งร้อน ทว่าเซี่ยโย่วอานใจร้อนรนจนหมดความอดทน "องค์หญิง ท่านโปรดกล่าวเร็วเถิดว่าต้องแก้พิษเช่นไร"
"ก็มิใช่เรื่องยาก เพียงหาเจ้าผึ้งปี้ลั่วที่ต่อยท่านอาเซี่ยให้พบ จากนั้นนำมาเผาให้ไหม้เกรียม ทาบริเวณที่ถูกต่อยก็พอ"
เหนียงเหนียงกล่าวอย่างเรียบง่าย ทว่าเซี่ยโย่วอานกับเซี่ยจื่อหลานกลับรู้สึกราวกับฟ้าถล่ม จะไปหาเจ้าผึ้งพิษที่ไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อจากที่ใด และยังต้องเป็นตัวที่ต่อยมารดาด้วย นี่มันงมเข็มในมหาสมุทรชัด ๆ
"องค์หญิง ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วหรือ เจ้าผึ้งพิษนั่นไม่มีทางหาได้เลย" เซี่ยโย่วอานเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"สหายของข้าหารังพวกมันเจอแล้ว เพียงแต่มันถูกเลี้ยงไว้โดยคน และถูกขังไว้ ข้าจึงเรียกพวกมันมาไม่ได้"
ฟังวาจาเหนียงเหนียงจบ เซี่ยโย่วอานก็กลับมีความหวังขึ้นอีกครั้ง "ผึ้งพิษอยู่ที่ใด ข้าจะไปหามันเดี๋ยวนี้"
"อยู่ในจวนเจ้ากรมอาญาสิทธิ์ มันคืออาวุธลับที่ท่านจ้าวเลี้ยงไว้"
เจ้ากรมอาญาสิทธิ์ท่านจ้าว อาวุธลับ เพียงไม่กี่คำที่ร้อยเรียงกัน กลับทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นเยียบไปถึงสันหลัง
หรือว่าการที่มารดาถูกต่อยไม่ใช่เหตุบังเอิญ