"ข้ายังกลัวว่าหน่วยราชการจะไม่มาเสียอีก" ชุ่ยจู๋หันไปมองนั่วนั่วที่ยังคงนั่งกินขนมปังอยู่บนกำแพง องค์หญิงน้อยทรงถูกข่มเหงมามาก การมีที่ให้ทรงระบายอารมณ์บ้างก็เป็นเรื่องดี
เพียงชำเลืองดูก็พบว่านั่วนั่วกำลังทำปากยื่นมองนาง "พี่ชุ่ยจู๋ ท่านต่อยตีสะใจแล้ว ลืมข้าบนกำแพงแล้วหรือ"
ชุ่ยจู๋รู้สึกขัดเขินเล็กน้อย นางลืมไปจริง ๆ ว่านั่วนั่วนั้นเก่งกาจไปทุกอย่าง เว้นแต่เรื่องเคลื่อนไหวร่างกาย ฮูหยินผู้เฒ่าหลินก็เคยคิดจะให้นางฝึกวรยุทธ์ แต่พอตั้งท่าม้าและท่วงท่า นั่วนั่วก็ล้มลงทันที
แต่นางกลับชอบปีนป่ายขึ้นหลังคา ยามไม่มีชุ่ยจู๋ก็มีสหายติดปีกคอยช่วยเหลือ แต่ตอนนี้อยู่ในเมืองหลวง ผู้คนมากมายซับซ้อน ท่านแม่บอกว่าไม่อาจให้สหายเหล่านั้นปรากฏตัวตามอำเภอใจ จะนำภัยมาให้ ดังนั้นจึงต้องพึ่งพาชุ่ยจู๋
"เป็นความผิดของบ่าวเอง นายหญิง บ่าวจะประคองท่านลงมาเดี๋ยวนี้" การเรียกนายหญิงข้างนอกเป็นคำสั่งของผู้ใหญ่ตระกูลหลิน ในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ก็อย่าเอายศองค์หญิงมาข่มขวัญผู้คนเลย
เด็กหนุ่มผู้นั้นเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนกำแพงยังมีเด็กหญิงตัวน้อยนั่งอยู่ หน้าตางดงามราวกับตุ๊กตาแกะสลัก ท่วงท่านั่งนั้นสง่างามยิ่งนัก ราวกับผู้มีพลังดุจขุนเขาผู้กล้าแกร่ง
ทันใดนั้น หญิงผู้นั้นก็เรียกคนจากกรมกองมาแล้ว
"โอ้ พี่สะใภ้ฉิน นี่ท่านเป็นอะไรไป" พวกเจ้าหน้าที่รู้จักมักคุ้นกับฉินเอ้อร์เจ้าของบ้าน ได้ยินเสียงร้องเรียกก็ตรงเข้ามา
นางฉินเห็นมีคนมาเป็นพวก ชี้หน้าชุ่ยจู๋พลางด่าทออย่างหยาบคาย "ข้าอยู่บ้านดี ๆ เจ้าเด็กป่านี่ไม่รู้โผล่มาจากไหน ลงมือตีอ้วนพี จนจะตาย ถ้าพวกเจ้ามาไม่ทัน เกรงว่าของมีค่าในบ้านคงถูกนางขโมยไปหมดแล้ว"